elizasiatka

recent posts

about

🇵🇱 Polska wersja — Jestem Eliza i mam talent do wpadania w życiowe chaosy – i wyciągania z nich lekcji. Nie udaję, że wiem wszystko, ale wiem jedno: warto żyć po swojemu. Ten blog to miejsce dla tych, którzy lubią szczerość, śmiech przez łzy i trochę zdrowego sarkazmu zamiast idealnych filtrów. Dla Polek i Polaków w Polsce i na emigracji Zapraszam do komentowania na blogu – najbardziej aktywne osoby zgarną moją książkę The Best of the Worst zupełnie za darmo. — 🇬🇧 English version: — Hi, I’m Eliza I have a real talent for falling into life’s chaos… and turning it into lessons. I don’t pretend to know everything, but I do know one thing: it’s worth living your own way. This blog is for those who appreciate honesty, laughter through tears, and a healthy dose of sarcasm instead of perfect filters. It’s a space for Poles at home and abroad — for everyone who’s tired of pretending and ready to just be real. Join the conversation on my blog — the most active readers will get my book The Best of the Worst completely free 📚💥

Kategoria: bez filtra

  • Kiedy uśmiech to tylko grzeczność, a prawda staje się wyborem

    O moich relacjach z ludźmi Kiedyś myślałam, że każdy człowiek, którego spotykam, może zostać w moim życiu na długo. Że wystarczy się zaprzyjaźnić, porozmawiać, podzielić kilkoma wspólnymi chwilami i już – mamy siebie na lata. Z biegiem czasu życie nauczyło mnie, że to wcale nie jest takie proste. Dziś wiem jedno – koleżanką czy kolegą…

  • Za maską siły – o milczeniu, które krzyczy

    Witajcie ponownie Wczoraj zadzwoniła do mnie osoba, którą znam połowę swojego życia. Była bliska dla rodziny i nadal jest bliska dla mnie. Natrafiła na Facebooku na mój wpis i zadzwoniła. Usłyszałam od niej: „Przecież wiesz, że bym ci pomogła. Nigdy nie myślałam, że z czymś takim się mierzysz.” To zdanie utkwiło mi w głowie i…

  • Depresja poporodowa – kiedy mózg włącza tryb „przetrwanie”

    Witajcie ponownie. Dziś chcę wejść w temat depresji u kobiet – tej poporodowej. Znam ją od środka. Trzy porody za mną. Pierwszy – horror dla nastolatki, bez bajkowych filtrów. Partner? Przemocowy. Alkohol, krzyki, wyzwiska. Nie byliśmy dobraną parą, a kiedy dowiedziałam się o drugiej ciąży, mój świat pękł. Wiedziałam, że muszę odejść, ale psychicznie jeszcze…