elizasiatka

📖 🇵🇱🇬🇧 Tekst dostępny w dwóch językach – przetłumaczony na angielski poniżej.
Scroll down to read the English version. 🌍✨

🇵🇱

Nie wiem, kto wymyślił, że żeby podróżować, trzeba mieć prawo jazdy. Wystarczy mieć chęć, odrobinę szaleństwa i męża, który prowadzi z anielską cierpliwością, mimo że z fotela pasażera cały czas słychać: „uważaj”, „skręć”, „czy to na pewno dobra droga?”.

Tak właśnie jechaliśmy z Bristolu do Birmingham. Miało być prosto. Bez przygód. Bez zbędnych przystanków. Ale jak tylko zobaczyłam tabliczkę „Stratford-upon-Avon”, poczułam w kościach, że tam nas coś ciągnie. No i ciągnęło – dosłownie, bo mąż westchnął i skręcił.

Nie wiem, czy kierował nim duch przygody, czy świadomość, że opór i tak nie ma sensu, ale po chwili byliśmy w mieście, które pachniało historią, starym papierem i świeżym deszczem.
To tutaj urodził się William Shakespeare – człowiek, który całe życie pisał o namiętnościach, zdradach i tragediach, a potem nazwano go „największym poetą w dziejach”. Bo widać, że jak masz talent, to nawet problemy rodzinne mogą stać się sztuką.

Spacerowaliśmy po parku, a ja od razu rzuciłam się na pomniki jak dziecko w sklepie z zabawkami. W centrum – Shakespeare. A wokół niego jego postacie: Hamlet z czaszką, Lady Makbet w egzystencjalnym kryzysie, książę Hal z koroną i błazen, który wyglądał, jakby właśnie dowiedział się, że dziś piątek i jest wypłata.

Pierwszy był książę Hal. Stoi z tą koroną, trzyma ją w górze jak zwycięzca „Tańca z Gwiazdami”. Greg spojrzał na niego z miną króla życia i mówi:
– Gdyby mi ktoś dał taką koronę, to bym nie oddał.
Na co ja:
– Tobie to by raczej dali koronę cierniową po remoncie łazienki.

I śmiech poszedł w eter. Turyści się oglądali, ale co tam. My i tak graliśmy swoją komedię.

Potem Hamlet. Stoi z czaszką i patrzy w nią jak ja w lustro po weekendzie. Podchodzę, patrzę mu prosto w oczy (kamienne, ale szczere) i mówię:
– Wiesz, Hamlet, ja też często pytam „być albo nie być”, ale w moim przypadku chodzi o to, czy pić kawę, czy iść spać.
Milczał. Jak to facet, gdy kobieta zaczyna mówić o swoich dylematach.

Mąż robił mi zdjęcia, jakbym brała udział w jakimś projekcie artystycznym „Kobieta i jej egzystencjalne przemyślenia przy trupie”. Ale dobrze wyszło – Hamlet ma charyzmę, ja też, więc duet pierwsza klasa.

A potem była Lady Makbet. Patrzę na nią – cała w czerni, dramat w oczach, jakby właśnie zobaczyła rachunek za prąd. Grzesiek podszedł i mówi z powagą:
– Niech Pani się nie przejmuje, każdemu się zdarza coś głupiego w małżeństwie.
I w tym momencie nawet Lady Makbet by się uśmiechnęła, gdyby nie była z brązu.

Wtedy pomyślałam, że każda z nas ma w sobie coś z Lady Makbet. Czasem próbujemy „zmyć” błędy, które już dawno przestały nas definiować. Ale nie ma sensu – życie i tak zapisze nowy rozdział.

Zaraz obok stał błazen. Uśmiechnięty, rozłożony w teatralnym geście, jakby mówił:
„Patrzcie, i tak wszyscy gramy, tylko nie każdy ma odwagę przyznać, że jego rola to komedia.”
Mąż spojrzał na niego i mówi:
– Patrz, Eliza, nawet on wygląda na bardziej szczęśliwego niż ludzie po wypłacie.
I miał rację.

Potem był Falstaff – mój faworyt. Facet z brzuchem, kuflem i miną człowieka, który wie, że dieta to wymysł XXI wieku.
Położyłam mu nogę na kolanie (czysto symbolicznie, proszę się nie śmiać) i mówię:
– Słuchaj, Falstaff, ty to miałeś dobrze. Zero stresu, tylko piwo, żarty i filozofia życiowa.
A on – jak każdy mężczyzna z kuflem – milczał, ale ja wiem, że mnie rozumiał.

I już myślałam, że nic nas bardziej nie zaskoczy, aż zobaczyliśmy… stół do ping-ponga.
Taki zwyczajny, na środku pasażu . Mąż, jak to on, od razu chciał zagrać. Ja oczywiście próbowałam – z całych sił, ale moja rakietka miała chyba wrodzony bunt wobec piłeczki. Po kilku próbach, gdy piłeczka uciekała w każdy możliwy kierunek oprócz stołu, Greg się śmiał, a ja próbowałam zachować resztki godności.

I wtedy podeszła pewna starsza pani. Elegancka, z uśmiechem, taka typowo brytyjska – wiesz, ta aura spokoju, herbaty i dobrego wychowania.
Patrzy na mnie, widzi moją walkę z grawitacją i mówi do Grega:
– I’ll play with you, love.
I zagrała! Tak po prostu. Z obcym facetem w parku.

I to właśnie jest piękne w Anglii.
Tutaj ludzie naprawdę potrafią się uśmiechnąć, zagadać, podejść i zrobić coś miłego – bez powodu.
Nie musisz znać, nie musisz tłumaczyć. Wystarczy być człowiekiem.

Patrzyłam, jak grają – ona z gracją, Grześ z entuzjazmem – i pomyślałam, że to najpiękniejszy moment całej wycieczki. Bo to właśnie takie drobiazgi pokazują, że świat nie jest jeszcze taki zły.

A potem, jakby dla równowagi, Mąż przegrał z nią 11:4, więc ego wróciło na ziemię szybciej niż piłeczka po smeczu.

Kiedy wracaliśmy do samochodu, śmialiśmy się, że zaczęliśmy dzień jako turyści, a skończyliśmy jako aktorzy w komedii życia. I że nawet bez prawa jazdy można kierować swoją przygodą – wystarczy wskazać kierunek i powiedzieć: „Skręć tutaj, czuję, że będzie ciekawie”.

I wiecie co? Zawsze jest.

Bo jak mawiał sam Szekspir:

> „Cały świat to scena, a ludzie to tylko aktorzy.”



Tylko że ja – zamiast kierownicy – mam własny scenariusz.
I w nim jest miejsce na pomniki, śmiech, błaznów, Lady Makbet, i starsze panie od ping-ponga, które przypominają, że dobro jest zaraźliwe.

A jeśli kiedyś zobaczysz stół do ping-ponga– nie przechodź obojętnie.
Bo może właśnie tam zaczyna się Twoja scena.

📍 Stratford-upon-Avon – miasto, w którym historia naprawdę ma poczucie humoru

To właśnie tutaj, nad rzeką Avon, w 1564 roku urodził się William Shakespeare – człowiek, który zrobił z ludzkich dramatów światową literaturę.
Dziś to spokojne miasteczko pełne kanałów, starych domów i uśmiechniętych ludzi, którzy naprawdę potrafią się zatrzymać, porozmawiać i… zagrać z obcym w ping-ponga.

I może właśnie to jest sekret życia po brytyjsku – nie śpieszyć się, nie przejmować drobiazgami, pić herbatę w deszczu i czasem po prostu powiedzieć „why not?”.
Bo najpiękniejsze rzeczy zdarzają się wtedy, kiedy nie masz prawa jazdy, ale masz kierunek, ciekawość i serce otwarte na niespodzianki. ❤️

🇬🇧

🎭 A Weekend with Shakespeare: How to Find the Meaning of Life Without a Driving Licence (and Lose at Ping-Pong to a Stranger)

I’ve never understood who decided that travelling requires a driving licence.
All you really need is curiosity, a pinch of madness, and a husband with the patience of a saint — especially when, from the passenger seat, he keeps hearing:
“Careful.”
“Turn here.”
“Are you sure this is the right way?”

That’s exactly how we were driving from Bristol to Birmingham.
It was supposed to be simple — no adventures, no extra stops.
But the moment I saw the sign “Stratford-upon-Avon”, something in my bones whispered: we need to go there.
And so we did.
Greg sighed, rolled his eyes, and turned the wheel — because he knew that resistance was futile.

A few minutes later, we were in a town that smelled of history, old paper, and fresh rain.
This is where William Shakespeare was born — the man who spent his life writing about passion, betrayal, and tragedy… and was later called “the greatest poet of all time.”
Apparently, when you have talent, even family drama can become world-class art.

We walked through the park, and I immediately ran to the statues like a kid in a toy shop.
In the centre — Shakespeare himself.
And around him, his characters: Hamlet holding a skull, Lady Macbeth in full existential crisis, Prince Hal with his crown, and the Fool — grinning like he just found out it’s payday.

The first one we met was Prince Hal.
He’s standing there, holding the crown up like he just won Strictly Come Dancing.
Greg looked at him proudly and said:
“If someone gave me a crown like that, I’d never give it back.”
To which I replied:
“They’d probably give you a crown of thorns after finishing the bathroom renovation.”

We both burst out laughing. Tourists turned their heads — but who cares?
We were starring in our own comedy anyway.

Then came Hamlet — staring into his skull like I stare into the mirror on a Monday morning.
I looked straight into his eyes (well, stone ones) and said:
“You know, Hamlet, I often ask ‘to be or not to be,’ but in my case it’s more like ‘to drink coffee or take a nap.’”
He said nothing — like any man when a woman starts talking about her existential dilemmas.

Greg took pictures of me like I was part of an art project titled “Woman and Her Reflections Next to a Corpse.”
But I must say — they turned out great. Hamlet has charisma. And so do I. Perfect duo.

Next was Lady Macbeth. Dressed in black, eyes full of drama, like she just opened her electricity bill.
Greg approached her and said seriously:
“Don’t worry, love. We all do stupid things in marriage sometimes.”
I swear, even bronze Lady Macbeth would have smiled if she could.

And I thought — every woman has a bit of Lady Macbeth inside her.
We all try to “wash away” the mistakes that stopped defining us long ago.
But there’s no point. Life always writes a new chapter anyway.

Nearby stood the Fool — smiling, arms spread wide as if saying:
“See? We’re all actors — only some of us are brave enough to admit our play is a comedy.”
Greg looked at him and said:
“Look, Eliza, even he looks happier than people on payday.”
And he was right.

Then came my favourite — Falstaff.
A man with a belly, a mug of beer, and the face of someone who knows that diets are just a 21st-century conspiracy.
I rested my leg on his knee (symbolically, don’t laugh!) and said:
“Falstaff, you had it good — no stress, just beer, jokes, and philosophy.”
And as every man with a pint does — he stayed silent.
But I know he understood me.

Just when I thought nothing could surprise us anymore — we saw it.
A ping-pong table.
Right in the middle of the walkway.
Greg, of course, wanted to play.
I tried too… with all my heart, but my paddle clearly had a personal conflict with the ball.
After several failed attempts, with the ball flying everywhere except the table, Greg was laughing while I was trying to keep my dignity intact.

And then she appeared — a lovely elderly lady.
Elegant, smiling, perfectly British — radiating calm, tea, and good manners.
She looked at me, saw my hopeless struggle, turned to Greg and said:
“I’ll play with you, love.”

And she did.
Just like that.
Played with a stranger in the park.

And that’s the beauty of England.
People here can genuinely smile, start a chat, or do something kind — just because.
No need to know each other. No need to explain.
Just be human.

I watched them play — she graceful, Greg enthusiastic — and thought: this is the most beautiful moment of the trip.
Because it’s the small, unplanned things that remind you the world isn’t such a bad place after all.

For the record, she won 11:4.
So yes — his ego came back to earth faster than the ping-pong ball after a smash.

On our way back to the car, we laughed that we started the day as tourists and ended it as actors in a comedy about life.
And that even without a driving licence, you can still steer your own adventure — all you have to do is point and say, “Turn here, I’ve got a feeling it’ll be fun.”

And you know what?
It always is.

As Shakespeare himself said:

> “All the world’s a stage,
And all the men and women are merely players.”



Except in my version — I don’t have a steering wheel.
I’ve got a script.
And in it, there’s room for statues, laughter, fools, Lady Macbeths, and kind ladies with ping-pong paddles who remind you that kindness is contagious.

So if you ever see a ping-pong table — don’t walk past it.
Because maybe that’s where your scene begins.

📍 Stratford-upon-Avon — the town where history truly has a sense of humour.

It’s here, by the River Avon, that William Shakespeare was born in 1564 — the man who turned human chaos into eternal literature.
Today, it’s a peaceful little town filled with canals, old houses, and people who still know how to stop, smile, chat — and play ping-pong with strangers.

And maybe that’s the secret of British life:
Don’t rush.
Don’t stress.
Drink your tea in everything now and then, just say “why not?”

Because the best stories begin when you don’t have a driving licence — but you do have direction, curiosity, and an open heart. ❤️