elizasiatka

PL/EN UZALEŻNIENIE – BO NIE MA ZNACZENIA, OD CZEGO. WSZYSTKO MOŻE CIĘ ZNISZCZYĆ / ADDICTION – BECAUSE IT DOESN’T MATTER WHAT IT IS. EVERYTHING CAN DESTROY YOU

12 listopada, 2025

👇Scroll down for English👇 ⬇️

Czasem to zaczyna się niewinnie.
Od filiżanki kawy, która miała poprawić nastrój.
Od kieliszka wina „na rozluźnienie”.
Od serialu, który miał być tylko jeden odcinek przed snem.
Od zakupów, które miały być nagrodą po trudnym tygodniu.

Ale gdzieś po drodze, między „tylko dziś” a „bez tego nie umiem”,
coś się w nas przestawia.
Znika granica między przyjemnością a uzależnieniem.

Bo nie ma znaczenia, od czego.
Każda rzecz – jeśli zaczyna być jedynym sposobem na przetrwanie –
może cię zniszczyć.

Psychologia uzależnienia

Uzależnienie nie jest wyborem.
Nie jest oznaką słabości ani braku charakteru.
To strategia przetrwania, która kiedyś działała.
Pomagała przetrwać emocje, z którymi nie potrafiliśmy sobie poradzić.

Człowiek, który sięga po alkohol, jedzenie, telefon czy hazard,
nie szuka przyjemności – on szuka ulgi.
Próbuje uciszyć chaos w głowie.
Choćby na chwilę.

Problem w tym, że mózg szybko się uczy.
Każdy bodziec, który przynosi ulgę,
zostaje zapamiętany jako ratunek.
Dopamina nagradza nas za ten wybór,
a my powtarzamy zachowanie, licząc, że znów poczujemy spokój.
Ale z czasem potrzebujemy coraz więcej, coraz częściej,
a spokój staje się coraz krótszy.

I tak rodzi się błędne koło.
Z jednej strony – wstyd, poczucie winy, lęk.
Z drugiej – przymus, żeby znów sięgnąć po to samo,
bo bez tego czujemy pustkę, napięcie, brak sensu.

Nie chodzi o to, co – chodzi o to, jak

Uzależnienie nie zawsze pachnie alkoholem.
Czasem pachnie perfumami pożyczonymi z półki w sklepie.
Czasem smakuje jak czekolada po cichu zjedzona w nocy.
Czasem wygląda jak niekończące się przewijanie ekranu.

Nie chodzi o substancję.
Chodzi o mechanizm.

O ten moment, gdy coś z zewnątrz zaczyna wypełniać nasze wnętrze.
Gdy zamiast czuć – uciekamy.
Gdy zamiast żyć – odraczamy życie.

Uzależnienie to nie tylko alkohol, narkotyki, papierosy.
To także obsesyjna kontrola, perfekcjonizm, praca po 12 godzin dziennie,
ciągłe „muszę być silny”, które nie pozwala zapłakać.

Wszystko, co zaczyna kierować nami,
zamiast służyć nam – staje się więzieniem.

Jak działa mózg osoby uzależnionej

Mózg osoby uzależnionej działa jak alarm, który zapomina, że świat już nie płonie.
Każdy bodziec, który kiedyś przyniósł ulgę,
uruchamia lawinę impulsów – weź to zrób, weź, zrób, już teraz.
To nie jest brak silnej woli.
To reakcja wyuczona biologicznie.

Wyrzut dopaminy, potem spadek, potem znowu potrzeba podniesienia poziomu.
Tak działa mechanizm nagrody.
Problem w tym, że im częściej go aktywujemy,
tym bardziej naturalne źródła przyjemności – rozmowa, spacer, bliskość –
przestają wystarczać.

Świat zaczyna być szary, dopóki nie pojawi się bodziec.
To wtedy czujemy: „żyję”.
Ale ten moment trwa coraz krócej.

Uzależnienie od ludzi

To jeden z najbardziej bolesnych rodzajów.
Nie od rzeczy, nie od substancji – tylko od człowieka.
Od jego obecności, wiadomości, spojrzenia.
Od emocji, które nam daje, nawet jeśli rani.

To też uzależnienie – emocjonalne.
I ono niszczy równie skutecznie, bo odbiera to, co najważniejsze:
własne ja.

Zaczynasz oddychać cudzym rytmem,
czekać na cudze słowa,
a kiedy ich nie ma – boli tak, jakby brakowało tlenu.

Każde uzależnienie to krzyk

„Nie radzę sobie. Pomóż mi.”
To jest prawdziwy komunikat, który kryje się pod każdym nałogiem.
Pod każdą butelką, ekranem, kartą kredytową czy pustym talerzem.

I dopóki będziemy patrzeć na uzależnionych jak na „słabych”,
dopóty będziemy się mylić.
Bo to nie słabość, to ból, który nie znalazł innego ujścia.

Powtórka z rozrywki

I wiesz co?
Mam wrażenie, że życie znów postawiło mnie w tym samym miejscu.
Tylko tym razem to nie alkohol.
Tym razem to jedzenie.

Znowu patrzę, jak ktoś bliski ucieka w coś, co chwilowo koi,
a w rzeczywistości po cichu niszczy od środka.
Znowu widzę to samo zmęczenie, to samo „dam radę sam”.
Tylko że dziś już wiem, jak to się kończy,
bo kiedyś sama byłam po tej drugiej stronie.

Ale dziś jestem mądrzejsza.
Nie dam się w to wciągnąć.
To jego walka, nie moja.
On musi to sobie w głowie poukładać,
bo nikt inny nie zrobi tego za niego.

Ja mogę jedynie wspierać — mądrze, nie z litości.
Tym razem wiem, że muszę pomóc nie tylko jemu,
ale też jej – kobiecie, która stoi obok i zaczyna gasnąć.
Bo widzę, jak to ją pożera od środka,
jak traci wiarę, że coś jeszcze może się zmienić.

I mam tylko jedną nadzieję –
że on wreszcie skorzysta z profesjonalnej pomocy.
Że ktoś mu pomoże poskładać myśli, zanim zupełnie się rozsypią.
Bo ja już wiem:
nie można nikogo uratować na siłę.
Można tylko dać mu światło, zanim sam zdecyduje w nim stanąć.

Sometimes it starts innocently.
With a cup of coffee meant to lift your mood.
A glass of wine “to relax”.
A single episode before sleep.
A bit of shopping after a hard week.

But somewhere between “just today” and “I can’t live without it”,
something shifts inside us.
The line between pleasure and dependence disappears.

Because it doesn’t matter what it is.
Anything – if it becomes your only way to survive –
can destroy you.

The psychology of addiction

Addiction isn’t a choice.
It’s not a weakness or a lack of willpower.
It’s a survival strategy that once worked.
It helped endure emotions too heavy to carry.

A person reaching for alcohol, food, a phone or gambling
isn’t chasing pleasure – they’re chasing relief.
Trying to quiet the chaos in their mind,
even for a moment.

The brain learns fast.
Every stimulus that brings relief
gets stored as salvation.
Dopamine rewards that choice,
and we repeat the behaviour hoping to feel calm again.
Over time, it takes more and more to achieve that peace.

And that’s how the vicious cycle begins –
shame, guilt, anxiety on one side,
and compulsion on the other.

It’s not about what – it’s about how

Addiction doesn’t always smell like alcohol.
Sometimes it smells like stolen perfume.
Sometimes it tastes like midnight chocolate.
Sometimes it looks like endless scrolling.

It’s not about the substance.
It’s about the mechanism.

That moment when something external begins to fill your internal void.
When you stop feeling and start escaping.
When you stop living and start postponing life.

Addiction isn’t just alcohol or drugs.
It’s also control, perfectionism, overworking,
that endless “I must be strong” that won’t let you cry.

Anything that starts to control you
instead of serving you — becomes your prison.

The addicted brain

The addicted brain is like an alarm that forgets the fire is out.
Every cue that once brought relief
sets off a flood of impulses – do it, take it, now.
It’s not lack of willpower — it’s biology.

Dopamine surges, then crashes, then demands another hit.
The reward system rewires itself.
And the more it’s triggered,
the less joy comes from natural sources — connection, touch, nature.

The world turns grey until the stimulus appears.
Only then do we feel alive.
But that moment fades faster each time.

Addiction to people

One of the most painful kinds.
Not to substances, but to a person.
To their presence, their words, their approval.
To emotions they give, even when they hurt.

That’s addiction too – emotional dependence.
And it’s just as destructive, because it steals what matters most:
your self.

You start breathing in someone else’s rhythm,
waiting for their words,
and when they don’t come – it feels like losing air.

Every addiction is a cry for help

“I can’t cope. Help me.”
That’s the message behind every addiction —
every bottle, every screen, every empty plate.

As long as we keep seeing addicted people as “weak”,
we’ll keep being wrong.
It’s not weakness — it’s pain that never found a voice.

History repeating

And you know what?
I feel like life has brought me back to the same place again.
But this time it’s not alcohol.
This time it’s food.

I’m watching someone close escape into something that soothes for a moment,
yet quietly destroys them from within.
I see the same exhaustion, the same “I’ll handle it myself”.
But now I know how it ends —
because I’ve been on the other side before.

This time I’m wiser.
I won’t let myself get pulled in.
This is his fight, not mine.
He has to sort it out in his own head,
because no one else can do it for him.

I can only support — wisely, not out of pity.
This time, I know I need to help not only him,
but also her – the woman standing beside him, fading slowly.
I see how it’s consuming her from inside,
how she’s losing hope that things can change.

And I only have one hope –
that he will finally reach for professional help.
That someone will help him piece together his thoughts before he falls apart completely.
Because I already know:
you can’t save anyone by force.
You can only give them light, until they decide to stand in it themselves.
PL/ENParadox Audi – czyli jak miało być pięknie, a wyszło jak zwykle/The Audi Paradox – when it was supposed to be perfect, and turned out as usual

8 listopada, 2025

👇Scroll down for chaos, laundry, and a bit of life without filters👇

Nie wiem, kto wymyślił powiedzenie, że Audi to klasa sama w sobie. Może ktoś, kto nigdy nie próbował odpalić go dzień przed wylotem do Polski, z walizką w połowie spakowaną, praniem w pralce i planem, który miał wyglądać jak z reklamy, a skończył się jak z kabaretu.

Bo przecież miało być prosto:
Trochę pracy, trochę pakowania, szybka kawa, zero stresu.
A teraz?
Audi stoi jak obrażone, ja piorę spodnie, a wieczorem jadę autobusem o północy, żeby zdążyć na samolot.
Nie wiem, kto tu jest bardziej zmęczony — ja, silnik, czy moja cierpliwość.

🚗 „Paradox Audi” – czyli nowa jednostka miary stresu

Oficjalnie ogłaszam narodziny nowego pojęcia: Paradox Audi.
Definicja?
➡️ „Stan, w którym auto ma nowy akumulator, ale nie odpala, mąż ma klucze, ale nerwy, a żona ma bilety, ale zero pewności, czy zdąży.”

Nie ma dnia, żebym nie pomyślała, że życie to jednak komedia romantyczna — tylko bez romantyzmu.
Audi odmówiło współpracy dokładnie wtedy, gdy planowałam spokój.
I wiesz co? Już nawet się nie wściekam.
Tylko patrzę w niebo i mówię:

> „Okej, Wszechświecie. Widzę, że lubisz mnie testować.”

💡 Miało być pięknie

W planie było:
– pranie od rana,
– szybkie pakowanie,
– może film wieczorem,
– i spokojny sen przed podróżą.

A wyszło:
– pranie, ale w stresie,
– pakowanie z suszarki,
– film o nazwie „Audi nie odpala”,
– i wieczór z YouTubem, gdzie mój mąż uczy się mechaniki po angielsku.

Nie wiem, czy się śmiać, czy płakać.
Ale że łzy zostawiam na gorsze czasy — to się śmieję.

🧠 Wieczorne studia – kierunek: Audi 101

Wczoraj wieczorem zamiast Netflixa mieliśmy zajęcia z przedmiotu:

> „Jak uratować Audi przed samym sobą”.

Mój mąż siedział z latarką, kablem i determinacją, jakby miał otworzyć portal do innego wymiaru.
A ja?
Ja byłam jego asystentką — z telefonem, Googlem i herbatą.
Bo jak nie pomóc, to przynajmniej dokumentować ten absurd.

Oczywiście, żeby było ciekawiej, akumulator nowy, czujnik prawdopodobnie trup, a mechanicy w Anglii mają podejście:

> „If it doesn’t start, maybe it doesn’t want to.”

I to jest właśnie brytyjska szkoła diagnozowania.

🇬🇧 Brytyjskie realia, czyli ucz się sam

Tutaj, jak się auto zepsuje, to nikt nic nie wie.
Serio.
Mechanik popatrzy, pokiwa głową, wydrukuje rachunek i powie:

> „Could be the alternator… or maybe sensor… hard to say.”

I tak zostajesz sam, z kluczem w ręku, YouTubem na telefonie i wiarą, że Polak potrafi.
Bo przecież jak nie my, to kto?

Więc dziś mąż będzie grzebał dalej.
A ja, między praniem a walizką, trzymam kciuki, żeby Audi choć raz zachowało się jak samochód, a nie jak egzamin z cierpliwości.

🧺 Minimalizm i pranie w rytmie lotu

Minimalizm to piękna idea — dopóki nie musisz lecieć o północy.
Bo wtedy nagle okazuje się, że masz:

trzy pary spodni,

dwa t-shirty,

i jeden plan – wszystko uprać, zanim wyschnie.

Zawsze mi się wydaje, że nie zabieram dużo.
A potem patrzę na walizkę i myślę:

> „Dlaczego wygląda, jakbym się wyprowadzała?”

Bo przecież nie wiadomo, jaka pogoda.
Nie wiadomo, co się przyda.
A i tak skończę chodząc w tym samym dresie przez połowę pobytu 😅

A najlepsze jest to, że gdy pralka wiruje, ja wiruję razem z nią — tylko emocjonalnie.
Bo jak tu się nie stresować, gdy bilet już kupiony, autobus o północy, a ja jeszcze w dresie i z mokrą bluzką na kaloryferze?

🔧 Związek z Audi – status: skomplikowany

Nie mam prawa jazdy, ale przeżywam każde odpalenie jak narodziny dziecka.
Każdy dźwięk silnika analizuję jak lekarz wyniki badań.
A kiedy coś nie działa — to jakby mi ktoś odłączył tlen.

Audi i ja to toksyczna relacja.
Ja się denerwuję, on milczy.
Ja grożę sprzedażą, on nagle odpala, jakby chciał powiedzieć:

> „Zobacz, potrafię, tylko się ogarnij.”

To nie jest samochód.
To emocjonalny rollercoaster na czterech kołach.
A ja, jak ta naiwna, za każdym razem wierzę, że „tym razem już będzie dobrze”.

😅 „A mówią, że BMW to gówno”

Kiedyś ludzie mówili, że BMW się psuje.
Teraz wiem, że wszystkie auta są z tej samej rodziny.
Tylko mają różne temperamenty.

BMW – jak pijany kuzyn na weselu.
Audi – jak ambitny brat, który się załamał egzystencjalnie.
A ja – jak ciotka, która próbuje ich wszystkich pogodzić.

I chyba to właśnie mnie tak męczy — że ja nie chcę być diagnostą, ja chcę po prostu, żeby to jechało.

🧳 W międzyczasie: pakowanie, pranie i filozofia

Siedzę i patrzę na swoje pół wysuszone rzeczy.
Mam wrażenie, że moje pranie wysycha wolniej niż mój entuzjazm do wyjazdu.
Co chwilę coś dokładam do walizki:
„Jeszcze ta bluza. I ta szczotka. I może ten płyn do włosów…”
I nagle z minimalizmu robi się „maksymalizm z elementami paniki”.

Patrzę na zegarek – za kilka godzin autobus.
Za kilkanaście – samolot.
Za kilkadziesiąt – ja w Polsce, pijąca kawę z synem i udająca, że wszystko poszło gładko.

💬 Rozmowa z mężem o życiu i kablach

– „A może to alternator?” – mówi on.
– „A może karma?” – odpowiadam ja.
Bo szczerze, to ja już się nie dziwię, że Audi padło akurat teraz.
Zawsze pada, gdy czegoś bardzo potrzebuję.

I wiecie co?
Zaczęłam się śmiać.
Nie dlatego, że to zabawne.
Tylko dlatego, że już nie mam energii na złość.

Bo jak to mawiał mój dziadek:

> „Jak się nie śmiejesz, to płaczesz. A po co psuć makijaż?”

🚌 Autobus zamiast pierścieni

Więc tak.
Zamiast królewskiego przejazdu Audi – czeka mnie autobus o północy.
Będzie mniej komfortowo, ale przynajmniej nie trzeba się zastanawiać, czy odpali.
Autobus odpala.
Zawsze.
Bo nie ma czujnika wału, tylko kierowcę z kawą.

Więc dziś w nocy ruszam – z walizką, herbatą w termosie i tą cichą nadzieją, że po powrocie Audi jeszcze będzie tam, gdzie go zostawiliśmy.
Chociaż… znając moje szczęście, pewnie jeszcze dostanę mandat za parkowanie.

✈️ Nocne przemyślenia kobiety z walizką

Zabawne, jak życie potrafi się śmiać, kiedy my próbujemy być poważni.
Jeszcze dwa dni temu miałam plan jak z Pinterest:
spokój, kawa, lot, uśmiech.
A teraz siedzę z kubkiem melisy, bo nerwy już się kończą.

Ale w tym całym bałaganie czuję wdzięczność.
Bo nawet jeśli nie wyszło jak chciałam, to wyszło jak zwykle – po mojemu, z humorem, dramatem i pointą.

I może właśnie o to chodzi.
Żeby nie wszystko działało idealnie.
Bo jakby działało, nie miałabym o czym pisać.

💭 Morał (czyli mądrość z chaosu)

Miało być pięknie.
Spokojnie.
Bez stresu.
A wyszło – jak zwykle.

Ale wiecie co?
To właśnie te „jak zwykle” robią najlepsze historie.
Bo gdyby wszystko szło gładko, nie byłoby śmiesznie.
A tak?
Mam materiał na sagę:
„Audi: część 2 – Zemsta czujnika wału.”

I czuję, że to dopiero początek.

💬 A Wy?
Macie swoje „paradoxy” z życiem, autami, planami?
Bo jeśli tak – witajcie w klubie.
W klubie ludzi, którzy nawet jak coś się sypie, potrafią się z tego śmiać.
Bo jak mawiam zawsze – z mojego życia nawet Netflix by się nie nudził. 😅

Chwila ciszy przed kolejną próbą odpalenia… Nie wiadomo, kto bardziej dymi – on czy Audi. 🚗💨
🇬🇧 A moment of silence before the next start attempt… Not sure who’s smoking more – him or the Audi.🚗💨

I honestly don’t know who came up with the saying “Audi – the definition of class.”
Probably someone who’s never tried to start one the night before a flight, with half-packed luggage, laundry spinning in the washing machine, and a plan that looked perfect on paper but collapsed in real life.

Because it was all supposed to be simple:
A bit of work, a bit of packing, a peaceful evening, maybe even a moment to relax.
Instead?
Audi decided to throw a tantrum, I’m doing laundry like a maniac, and tonight I’ll be taking a midnight bus to the airport.
I honestly don’t know who’s more exhausted – me, the car, or my patience.

🚗 “The Audi Paradox” – a new unit of stress measurement

I’d like to officially introduce a new term to the dictionary: The Audi Paradox.
Definition:

> A situation in which a car has a brand-new battery but refuses to start, your husband has the tools but not the nerves, and you have plane tickets but zero confidence you’ll actually make it.

Every time I think life has finally decided to be kind to me, it laughs in my face.
Audi broke down exactly when I needed peace and organization the most.
And do you know what? I don’t even get mad anymore.
I just look up and say:

> “Alright, Universe. I see you’re testing me again.”

💡 It was supposed to be perfect

The plan was simple:
– morning laundry,
– some packing,
– a movie in the evening,
– early sleep before the trip.

Reality check:
– laundry in a panic,
– packing from the dryer,
– a movie called “Audi Won’t Start”,
– and my husband watching YouTube tutorials on car repair instead of Netflix.

At this point, I don’t know if I should laugh or cry.
But since mascara is expensive, I choose to laugh.

🧠 Late-night studies – “Audi 101”

Last night instead of Netflix, we attended an online course titled:

> “How to save your Audi from itself.”

My husband sat there with a flashlight, cables, and sheer determination, like he was about to perform open-heart surgery.
And me?
I was his assistant – armed with Google, sarcasm, and a cup of tea.
Because if I can’t help, I can at least comment on the drama.

To make things more interesting, the battery is brand new, the crankshaft sensor is probably dead, and British mechanics’ favourite phrase is:

> “If it doesn’t start, maybe it doesn’t want to.”

That’s the UK school of diagnostics.

🇬🇧 Life in the UK: fix it yourself, love

Here, when something breaks, no one has a clue.
Mechanics stare, shrug, print a bill, and say:

> “Could be the alternator… or the sensor… hard to say.”

So what do you do when you own an Audi?
You become your own mechanic.
Because in this country, DIY isn’t a hobby – it’s survival.

So today, my husband will keep digging under the hood, and I’ll keep switching between laundry, coffee, and emotional support.
I’m not sure what will give up first – the car, the washing machine, or my will to live.

🧺 Minimalism, laundry, and late-night panic

I love the idea of minimalism – until it’s time to pack.
Then suddenly I realize I own three pairs of pants, two T-shirts, and zero patience.

And even though I swear I’m not taking much, my suitcase looks like I’m emigrating.
Because who knows what weather Poland will have this week?
And what if I spill coffee on the only decent shirt I own?

Every trip starts with the same sentence:

> “I’ll travel light this time.”
And ends with:
“Why does my luggage look like I packed for the apocalypse?”

Meanwhile, the washing machine spins like it’s auditioning for Fast & Furious, and I’m drying clothes on the radiator like a true adult in survival mode.

🔧 Relationship status with Audi: it’s complicated

I don’t even have a driver’s licence, but I live through every attempt to start that car like it’s a medical emergency.
Each sound, each click, each flicker of a dashboard light gives me anxiety.

Audi and I are in a toxic relationship.
I threaten to sell it, it suddenly starts.
I forgive it, it dies again.
Repeat.

It’s not a car anymore – it’s an emotional test.
A four-wheeled therapist that charges in pain and sarcasm instead of fuel.

😅 “And they said BMWs were the problem”

People used to say BMWs break down all the time.
Well, newsflash: modern cars are all drama queens.
Just with different personalities.

BMW is like that drunk cousin at every wedding.
Audi is the overachieving sibling who’s having a breakdown.
And I’m the aunt trying to hold the family together.

Once upon a time, a car’s purpose was simple – to drive.
Now it has feelings, sensors, moods, and opinions about my plans.

🧳 Laundry, luggage, and a bit of philosophy

I’m staring at my clothes, half-dry, half-wrinkled, fully annoying.
My enthusiasm for this trip is drying slower than the laundry.

I keep tossing things into my suitcase:
“A hoodie, just in case. A hairbrush. Maybe that random charger.”
And by the end, minimalism has turned into chaos with a carry handle.

In a few hours, I’ll catch a bus.
In a few more, a flight.
And in less than a day, I’ll be in Poland, pretending everything went smoothly – because that’s what adults do: survive first, laugh later.

💬 Conversations with my husband, aka the mechanic of destiny

– “Maybe it’s the alternator,” he says.
– “Maybe it’s karma,” I reply.

At this point, nothing surprises me.
Audi breaks down only when it truly matters.
It’s like it knows when to ruin the mood.

So I laugh. Not because it’s funny, but because if I don’t, I’ll cry.
And crying doesn’t fix engines.

My grandfather used to say:

> “If you can’t laugh, you’ll cry – and tears don’t solve anything, darling.”

So here I am, laughing with mascara slightly smudged, because humour is cheaper than therapy.

🚌 The bus instead of four rings

So yes – instead of my glorious Audi ride to the airport, I’ll be taking a midnight bus.
Less comfort, less glamour, but at least it starts.
Buses don’t have crankshaft sensors – they have drivers with coffee.

And honestly? That’s all I need right now.
Reliability and caffeine.

So tonight I’ll be travelling like a student again – with a suitcase, a thermos, and hope that my Audi doesn’t spontaneously combust while I’m gone.

✈️ Late-night reflections of a woman with a suitcase

It’s funny how life has the best timing.
Two days ago, everything looked organized: I’d pack early, relax, sleep, and travel like a normal adult.
Now?
I’m drinking tea at midnight, folding laundry, and wondering if I’ll make it to the bus stop without crying or laughing hysterically.

But you know what?
There’s a strange beauty in the chaos.
Because even if nothing goes as planned, there’s always a story to tell.
And mine just happens to involve diesel, drama, and detergent.

💭 The moral (because every disaster deserves one)

It was supposed to be calm.
Easy.
Effortless.

But as always – life had other plans.

And that’s okay.
Because these little disasters make the best stories.
If everything went smoothly, what would we laugh about later?

So yes – I’m still stressed, half-packed, half-cleaned, half-sane…
but fully aware that one day, I’ll look back and laugh even louder.

This isn’t just a bad day.
It’s the beginning of a saga:
“Audi: Part II – Revenge of the Crankshaft Sensor.”

💬 And you?
Got your own “paradoxes”?
Cars, life, plans falling apart at the last minute?
Welcome to the club.
The one where chaos is constant, and laughter is mandatory.

Because as I always say – my life could be a Netflix series, and they’d still need a sequel. 😅
PL/EN Sport, polityka i korki pod moim domem czyli o tym, jak futbol przestaje być tylko grą/ Sport, Politics, and the Traffic Outside My Dooror how football stopped being just a game

7 listopada, 2025

🏟️
👇scroll down for English 👇

Mieszkam niedaleko Villa Park. Normalnie w czwartkowe popołudnie okolica tętni spokojnym życiem – dzieciaki wracają ze szkoły, ludzie spacerują z psami, ktoś wynosi śmieci, ktoś wraca z pracy z gotowym obiadem z Tesco.
Ale wczoraj to nie był zwykły dzień.

Już od rana czuło się napięcie. Na ulicach pojawiły się patrole, radiowozy, ciężarówki z barierkami. I choć nikt nic oficjalnie nie mówił, każdy wiedział, że szykuje się coś grubego.

W końcu, w Birmingham, miało się odbyć coś więcej niż mecz.
Aston Villa kontra Maccabi Tel Aviv.
Europa League.
Brzmi sportowo, prawda? Tylko że w tym przypadku piłka nożna była już najmniej istotna.

⚽ Futbol czy manifest polityczny?

W teorii sport łączy.
W praktyce — coraz częściej dzieli, i to na kawałki.

UEFA lubi powtarzać, że futbol ma „jednoczyć narody” i „promować pokój”.
No więc, proszę bardzo: oto pokój w praktyce.
700 policjantów, konie, psy, drony, helikoptery, barierki na pół dzielnicy i kilka tysięcy wkurzonych mieszkańców, którzy nie mogą dojechać do domu, bo gdzieś tam za rogiem trwa wielka misja „promowania pokoju”.

Brzmi jak żart, ale niestety to rzeczywistość.

Kiedy dowiedziałam się, że izraelski klub Maccabi Tel Aviv zagra w Birmingham, pierwsza myśl była prosta: czy to na pewno dobry pomysł?
Bo jeśli Wielka Brytania oficjalnie potępia działania rządu Netanjahu, jeśli codziennie w wiadomościach pokazują protesty pro-palestyńskie i napięcia na tle religijnym, to czy zapraszanie izraelskiego klubu w sam środek angielskiego miasta nie jest przypadkiem jak wylewanie benzyny na żarzącą się świeczkę?

🚨 „Wysokie ryzyko”? To mało powiedziane

Policja uznała mecz za wydarzenie „high risk” – o podwyższonym stopniu zagrożenia.
W praktyce oznaczało to:

zero kibiców z Izraela,

tłumy funkcjonariuszy,

zamknięte drogi,

zakłócony transport,

i nerwową atmosferę, która wisi w powietrzu jak ciężka mgła.

Podobno chodziło o bezpieczeństwo.
Ale czy nie brzmi to absurdalnie?
Bo jakim cudem sportowy mecz wymaga większej obstawy niż szczyt NATO?

Stojąc w korku, obserwowałam radiowozy sunące w stronę stadionu i zastanawiałam się, ile to wszystko kosztuje.
700 policjantów to nie jest symboliczna liczba.
To setki godzin nadliczbowych, paliwo, sprzęt, planowanie logistyczne, blokady, koordynacja.
Miliony funtów, które spokojnie mogłyby zasilić służbę zdrowia, szkoły, transport… albo po prostu obniżyć rachunki zwykłym ludziom.

Ale nie — zamiast tego, płacimy za cudzy konflikt.

💸 Płacę, choć nie gram

Nie jestem antyizraelska. Nie jestem też pro-palestyńska.
Jestem po prostu zmęczona tym, że każda wojna, każdy polityczny spór, każda demonstracja — prędzej czy później — ląduje pod moim oknem.

Nie czuję się częścią tej wojny. Ale czuję jej skutki, gdy przez pół miasta nie da się przejechać.
Nie mam wpływu na decyzje rządu Izraela, ale to z moich podatków finansuje się dodatkowe patrole policji.
Nie mam nic wspólnego z Netanjahu, ale to ja stoję w korku, bo ktoś, gdzieś, uznał, że „sport nie powinien być mieszany z polityką”.

Tylko że on już dawno został zmieszany — i to jak dobrze.

🕊️ Sport miał łączyć, a dziś przypomina granat

Kiedyś mecz był świętem.
Kibice rywalizowali, ale po końcowym gwizdku potrafili uścisnąć sobie dłonie.
Dziś futbol to teatr symboli, flag, ideologii i politycznych deklaracji.
Kiedy zawodnicy wychodzą na boisko, część publiczności widzi w nich nie sportowców, a reprezentantów rządów, religii, narodów i historii, której nie da się już odciąć od emocji.

UEFA może powtarzać, że „piłka nożna jest ponad podziałami”, ale życie pokazuje coś innego.
Kiedy pod stadionem pojawiają się transparenty „Free Palestine” i „Stop the Occupation”, a w tym samym czasie na trybunach powiewają izraelskie flagi — to nie jest mecz.
To jest symboliczna wojna w 90 minut.

🇬🇧 A co na to Wielka Brytania?

Tu robi się jeszcze ciekawiej.
Bo rząd Wielkiej Brytanii w oficjalnych oświadczeniach potępia politykę Izraela.
W parlamencie trwają dyskusje, jak reagować na eskalację przemocy.
A równocześnie — izraelski klub spokojnie przyjeżdża grać w centrum Birmingham, pod ochroną setek policjantów.

Czy ktoś tu widzi logikę?

Rosyjskie drużyny zostały wykluczone z europejskich rozgrywek w kilka dni po inwazji na Ukrainę.
UEFA nie miała wątpliwości: „Nie ma miejsca dla agresora”.
A teraz?
Konflikt, ofiary cywilne, międzynarodowe potępienie, protesty w Londynie, Manchesterze, Birmingham – a mimo to izraelska drużyna gra.

Czyli jednak sport i polityka potrafią się dogadać, jeśli tylko w grę wchodzą odpowiednie interesy.

👁️ Z perspektywy zwykłego mieszkańca

Nie analizuję wielkiej geopolityki. Nie mam sztabu doradców, mapy Bliskiego Wschodu i dostępu do tajnych raportów.
Mam tylko jedno – zdrowy rozsądek.

I ten rozsądek mówi mi, że coś tu jest nie tak.

W czwartek wieczorem zamiast dźwięku telewizora słyszałam helikoptery.
Zamiast śmiechu sąsiadów – gwizdki i syreny.
Zamiast spokojnego spaceru – policyjne megafony i zakazy przejścia.

Nie czuję się bezpieczniej.
Czuję się zmęczona.

Zmęczona światem, w którym politycy podejmują decyzje w imię „pokojowego dialogu”, a konsekwencje ponoszą zwykli ludzie, tacy jak ja — którzy nie mają z tym dialogiem nic wspólnego.

🧠 Może czas przemyśleć zasady

Nie chodzi o to, żeby karać kibiców czy mieszać sport z nienawiścią.
Chodzi o to, by być konsekwentnym.

Jeśli potępiasz jedną wojnę — potępiaj wszystkie.
Jeśli wykluczasz jednych z rozgrywek — bądź gotów wykluczyć innych, gdy sytuacja jest podobna.
Nie można mierzyć podwójną miarą tylko dlatego, że jedni mają mocniejsze zaplecze polityczne.

Bo wtedy sport przestaje być symbolem jedności, a staje się narzędziem propagandy.

A gdy już nawet piłka nożna staje się politycznym minowym polem, to znaczy, że świat naprawdę zwariował.

💬 Zostają pytania

Czy naprawdę warto organizować takie mecze, skoro wiadomo, że skończy się to strachem, blokadami i ogromnymi kosztami?
Czy sport w czasie wojny może być naprawdę „neutralny”?
I czy my, mieszkańcy, mamy obowiązek płacić za to, że świat nie potrafi rozwiązywać konfliktów inaczej niż przez pokaz siły – nawet jeśli ten pokaz ma formę meczu piłkarskiego?

🧾 Na koniec

Nie wiem, czy Maccabi Tel Aviv powinno grać w Birmingham.
Nie wiem, czy Aston Villa miała wybór.
Ale wiem jedno: ten mecz nie był świętem sportu.
Był demonstracją tego, jak bardzo świat stracił proporcje.

Bo kiedy politycy potępiają rządy, a jednocześnie pozwalają im grać,
kiedy protestujący walczą o pokój, a w tym samym czasie powodują zamieszki,
i kiedy zwykły człowiek nie może wrócić do domu, bo ktoś musi „dać przykład” –
to znaczy, że wszyscy gdzieś po drodze zgubiliśmy sens.

💭 Może więc warto wreszcie zapytać:
Czy futbol naprawdę jeszcze łączy ludzi?
Czy to tylko kolejne narzędzie w rękach tych, którzy grają o coś więcej niż bramki.

Świetnie ❤️ poniżej masz pełne tłumaczenie Twojego wpisu – 2000 słów po angielsku, utrzymane w Twoim stylu: emocjonalnym, refleksyjnym i z lekkim sarkazmem, który maskuje frustrację.
Możesz go wstawić na bloga pod sekcją „Scroll down for English” — tytuł, akapity i ton są dopasowane tak, by czytelnik z UK mógł poczuć, że to głos mieszkanki Birmingham, a nie dziennikarza zza biurka.

Wieczór pod Villa Park w Birmingham – zamiast emocji sportowych, emocje społeczne. Korki, barierki, policja i tysiące ludzi próbujących wrócić do domu.

EN:
Evening near Villa Park, Birmingham – not the football excitement, but social tension. Traffic, barriers, police, and thousands trying to make their way home.

🏟️

I live not far from Villa Park.
Usually, on a Thursday afternoon, my area feels like any other British neighbourhood — kids walking home from school, people walking their dogs, the smell of dinner sneaking out of windows. But yesterday was… different.

From early morning, there was this strange tension in the air.
Police everywhere. Roads blocked. Helicopters above. Barriers stacked along the pavements. It felt like the city was getting ready for something big — and not in a good way.

All because of a football match.
Aston Villa vs. Maccabi Tel Aviv.
Europa League.

It should’ve been just a game — but it wasn’t. Not this time.

⚽ When football becomes politics

In theory, sport unites.
In reality, it divides — spectacularly.

UEFA loves to say football “builds bridges” and “promotes peace”.
Well, congratulations.
Yesterday in Birmingham, “peace” looked like this:
700 police officers, horses, dogs, drones, helicopters, barricades, and thousands of locals stuck in traffic jams, late for work or home — all in the name of tolerance and unity.

It would be funny if it weren’t so absurd.

When I heard that the Israeli club Maccabi Tel Aviv was coming to Birmingham, my first thought was simple: is that really a good idea?

Because if the UK government officially condemns the actions of Netanyahu’s government, if we see daily pro-Palestinian marches and growing tension between communities — then why on earth would you host an Israeli football team in the middle of that storm?

That’s not diplomacy. That’s negligence.

🚨 “High risk”? That’s an understatement

The police classified the match as “high risk”.
In real terms, that meant:
– zero visiting fans from Israel,
– seven hundred officers on duty,
– road closures, diversions, blockades,
– and an entire neighbourhood in chaos.

They said it was about “safety”.
But come on — what kind of “game” needs more security than a NATO summit?

Standing in traffic, watching convoys of police vans heading towards the stadium, I couldn’t stop thinking: how much is this circus costing us?
Hundreds of officers, overtime pay, fuel, barriers, surveillance — millions of pounds, easily.

And who’s paying for it?
We are.
The taxpayers who just wanted to go home after work.

💸 Paying the bill for someone else’s war

I’m not anti-Israeli. I’m not pro-Palestinian either.
I’m just tired — tired of every global argument landing on my street.

I don’t have a say in Middle Eastern politics, but I feel its consequences when half the city is closed.
I do not influence Netanyahu’s government, yet my taxes fund the police overtime to “keep the peace”.
And I have absolutely nothing to do with that war — but I’m the one sitting in traffic because apparently “sport should stay out of politics”.

Well, it hasn’t. It’s neck-deep in it.

🕊️ The game that used to unite now detonates

There was a time when football meant joy.
You’d argue about teams, shout a bit, celebrate, sulk — and then share a pint afterwards.

Now, football is a stage for flags, slogans, and ideologies.
Players aren’t just athletes anymore — they’re symbols of governments, religions, and causes.

UEFA keeps insisting football is “above politics”.
But when you see banners reading “Free Palestine” outside the gates and Israeli flags waving in the stands, let’s be honest: this is no longer a match.
It’s a symbolic war disguised as sport.

🇬🇧 And what about the UK’s logic?

This is where it gets truly ironic.

The British government publicly condemns Israeli military actions.
Every week, there are debates in Parliament about sanctions and humanitarian responses.

And at the very same time — an Israeli team is playing freely in the heart of Birmingham, guarded by hundreds of British police officers.

If that’s not hypocrisy, I don’t know what is.

When Russia invaded Ukraine, UEFA banned Russian clubs almost overnight.
“No place for aggressors,” they said.
Simple, decisive, moral.

Now?
A different war, civilian casualties, cities in ruins — but apparently, this time, it’s fine.
Different rules, same blood.

So maybe politics and sport can get along — as long as the right people benefit.

👁️ The view from a local street

I’m not a politician or an analyst.
I don’t have access to classified reports or international strategies.
What I do have is common sense.

And that sense tells me: this doesn’t make any.

Last night, instead of peace and quiet, I heard sirens.
Instead of my neighbours chatting, I heard megaphones.
Instead of the sound of the TV, helicopters were circling above my house.

And yet, somehow, I’m supposed to believe it’s all “for safety”.

I didn’t feel safer.
I felt smaller — just another person paying for other people’s conflicts.

🧠 Maybe it’s time to rethink the rules

This isn’t about punishing fans or silencing sport.
It’s about consistency.

If you condemn one war — condemn them all.
If you ban Russian teams — then be ready to ban others when the circumstances are similar.
You can’t measure morality based on political convenience.

Otherwise, sport becomes a tool of propaganda — a shiny distraction wrapped in flags and sponsorship deals.

And if even football has turned into a minefield, maybe we’ve all lost our grip on what “playing fair” really means.

💬 Questions that stay with me

Was this match really worth it?
Was it worth the fear, the tension, the millions spent on policing one evening of “entertainment”?

Can sport truly stay neutral when the world is burning around it?
Or is that just a comforting illusion — a PR slogan for people who can afford to look away?

Because from where I’m standing, under the noise of helicopters and flashing blue lights, it doesn’t look neutral at all.

🧾 In the end

I don’t know whether Maccabi Tel Aviv should’ve been allowed to play here.
I don’t know if Aston Villa had any real choice.

But I do know one thing: that night wasn’t a celebration of sport.
It was a reminder of how far we’ve drifted from reason.

Politicians condemn one hand and shake the other.
Protesters call for peace while fighting in the streets.
And ordinary people like me just want to get home without having to navigate another geopolitical circus.

So tell me — where’s the unity in that?

💭 Maybe it’s time to admit the truth:
Football doesn’t unite anymore.
It divides, distracts, and drains public funds in the name of “the beautiful game”.

And while the world argues about who’s right or wrong,
Some of us just stand at a red light near Villa Park,
watching the chaos and wondering —
How did a simple game turn into this?

recent posts

about

PL/EN UZALEŻNIENIE – BO NIE MA ZNACZENIA, OD CZEGO. WSZYSTKO MOŻE CIĘ ZNISZCZYĆ / ADDICTION – BECAUSE IT DOESN’T MATTER WHAT IT IS. EVERYTHING CAN DESTROY YOU

PL/ENParadox Audi – czyli jak miało być pięknie, a wyszło jak zwykle/The Audi Paradox – when it was supposed to be perfect, and turned out as usual

PL/EN Sport, polityka i korki pod moim domem czyli o tym, jak futbol przestaje być tylko grą/ Sport, Politics, and the Traffic Outside My Dooror how football stopped being just a game