elizasiatka

recent posts

about

🇵🇱 Polska wersja — Jestem Eliza i mam talent do wpadania w życiowe chaosy – i wyciągania z nich lekcji. Nie udaję, że wiem wszystko, ale wiem jedno: warto żyć po swojemu. Ten blog to miejsce dla tych, którzy lubią szczerość, śmiech przez łzy i trochę zdrowego sarkazmu zamiast idealnych filtrów. Dla Polek i Polaków w Polsce i na emigracji Zapraszam do komentowania na blogu – najbardziej aktywne osoby zgarną moją książkę The Best of the Worst zupełnie za darmo. — 🇬🇧 English version: — Hi, I’m Eliza I have a real talent for falling into life’s chaos… and turning it into lessons. I don’t pretend to know everything, but I do know one thing: it’s worth living your own way. This blog is for those who appreciate honesty, laughter through tears, and a healthy dose of sarcasm instead of perfect filters. It’s a space for Poles at home and abroad — for everyone who’s tired of pretending and ready to just be real. Join the conversation on my blog — the most active readers will get my book The Best of the Worst completely free 📚💥

Kategoria: macierzyństwo

  • Między młodością a rozsądkiem – czyli jak przeżyć, gdy syn dorasta szybciej niż ja

    Najstarszy syn znowu przeciera szlaki. Jak zawsze.Pierwszy się urodził, pierwszy miał mnie młodą i głupią, pierwszy dostał w tyłek, pierwszy wszystko „na testach”, bo przecież matka wtedy dopiero poznawała, że „dziecko” to nie jest wersja mini dorosłego, tylko bardziej nieprzewidywalna wersja kota z ADHD.No i teraz znowu pierwszy – pierwszy, który się wyprowadził. I wiecie…

  • Życie to eksperyment, a my wszyscy tylko uczymy się po drodze

    Nikt nas nie uczy, jak być rodzicem. Nie ma do tego instrukcji obsługi, nie ma prób generalnych. Po prostu któregoś dnia budzisz się i masz na rękach człowieka, który patrzy na ciebie tak, jakbyś miał wszystkie odpowiedzi świata — a ty nie masz pojęcia, co robisz. I to jest w porządku. Bo nikt nie wie.…

  • Nieplanowany, a jednak najbardziej wygrany

    Po siedmiu latach od ostatniego porodu myślałam, że mam to już wszystko za sobą. Dzieci większe, dom ogarnięty, ja w końcu trochę spokojniejsza. Wtedy życie, jak to życie, postanowiło mnie zaskoczyć. Bo kiedy kobieta zaczyna mówić, że ma plan — los otwiera chipsy, siada wygodnie i mówi: „patrzmy, co z tego wyjdzie”. Byłam dwa lata…