elizasiatka

👇scroll down to read in English 👇

⚠️ Na początku ważna uwaga, jak w filmach oparte na faktach:

Ta historia oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, ale niektóre elementy zostały celowo zmienione lub pominięte, aby chronić prywatność osób zaangażowanych.
Imiona, szczegóły i konteksty zostały zmodyfikowane tak, by nie dało się nikogo zidentyfikować.
Istotą pozostaje jednak to, jak działa — a raczej jak wygląda w praktyce — system ochrony dzieci w UK.



Są takie dni w życiu, kiedy człowiek budzi się rano, pije kawę, planuje spokojny wieczór, może jakiś serial, może pranie… a potem o 16:00 dzwoni policja i pyta, czy mogą Ci przywieźć czternastoletnie dziecko znajomych, które nie bardzo wie, kim Ty jesteś, ale oni uznali, że Twój dom to bezpieczna przystań.
No bo dlaczego nie, prawda?
Inni w tym czasie dostają pizzę, kwiaty, paczki z Amazona, a ja? Ja dostaję nastolatkę z policyjnej dostawy „pod drzwi”.

Tak zaczęły się moje ostatnie dwa dni.
A że wszystko, co mnie w życiu spotyka, jest jak odcinek serialu, którego scenarzyści piją energetyki zamiast wody — to zapraszam. Opowiem Wam, jak wyglądało nocowanie obcego dziecka u mnie w domu, jak działa (a raczej nie działa) brytyjski system ochrony dzieci oraz jak wygląda chaos, kiedy ktoś myśli, że „Eliza ogarnie, bo Eliza zawsze ogarnia”.



1. Telefon o 16:00, który przewrócił mi dzień do góry nogami

Godzina 16:00.
Dzwoni telefon. Numer zaczyna się od „101”. Od razu wiedziałam, że to nie telemarketer, co najwyżej inny rodzaj dramy. Odbieram, a tam policjantka z pytaniem:

— Czy to prawda, że dziewczynka kiedyś u Pani była?
— Kiedyś. Ze trzy lata temu.
— Bo ona nie wie, kto to Eliza, ale uznajemy, że Pani dom jest bezpieczny.

I wiecie co? Nie wiem, jakie testy oni zdają przed pracą, ale mam wrażenie, że jednym z nich jest „wyczuwanie, kto ma w sobie vibe matki, która będzie gotować pizzę o 23 i zmieniać pościel w pośpiechu”.

Powiedziałam, że jeśli trzeba — to spoko, przyjmę.
Bo ja nie jestem z tych, co odmówią, gdy chodzi o bezpieczeństwo dziecka.
Ale też nie jestem z tych, co nie zapytają:

— HALO, a gdzie system?
— Gdzie pomoc?
— Gdzie „procedura”?
— Gdzie ktoś, kto przywiezie mi chociaż ulotkę z instrukcją obsługi nastolatki?

Odpowiedzi brak.



2. Godzina 19:00 — policyjny Uber przywozi mi dziecko

O 19:00 policja wjeżdża pod mój dom. Wysiadła dziewczynka — czternastolatka — i pierwsze, co zobaczyłam, to dezorientacja na twarzy.
I nie dziwię jej się ani trochę.
Gdyby mnie ktoś w tym wieku wsadził do radiowozu i wysłał do obcych ludzi, których niby kiedyś widziałam, ale wcale nie pamiętam — to też byłabym w szoku.

Policjanci weszli tylko do salonu i kuchni.
Nie sprawdzili góry.
Nie pytali za dużo.
Nie chcieli poznać psa.
W sumie nie chcieli niczego oprócz:

— Kto gdzie będzie spał?
— Czy domownicy są trzeźwi?
— Czy macie miejsce?

Zebrali dane ode mnie, córki, męża i Nikodema.
Wytłumaczyli bardzo ogólnie, że była jakaś kłótnia, że ojczym zadzwonił po policję i że dziecko musi dziś spać poza domem.

Zero szczegółów.
Zero wskazówek.
Zero papierów.
Zero kontaktu później.

To jest właśnie UK safeguarding 2025.
Dziecko do rąk własnych — podpisów brak, instrukcji brak, ale powodzenia.



3. Pierwsza noc – przestrzeń, cisza i obserwacja

Ja, jako człowiek, który widział trochę traum i wie, że lepiej czasem nie naciskać, postanowiłam:

Daję jej przestrzeń.

Nie dopytuję.
Nie wścibiam się.
Nie pytam „co się stało?”.
Pozwoliłam jej usiąść, poukładać myśli, odpocząć.

Nie płakała.
Nie panikowała.
Nie wyglądała na przestraszoną.
Bardziej… wyłączona.
Jakby obserwowała świat zza szyby.

Nie chciała jeść — ani pierwszego, ani drugiego wieczoru.
Spała spokojnie — spokojniej niż ja.
A mój stres osiągnął poziom: „mam w domu dziecko, za które jestem odpowiedzialna, choć nie wiem NIC o NICZYM”.

Policja powiedziała tylko:

— Jeśli ucieknie, dzwońcie.
— Jeśli pojawi się ojczym, dzwońcie.

Super.
Dzięki za instrukcję.


4. Druga noc — trochę rozmowy, ale wciąż dużo ciszy

Drugiego dnia dostałam informację od… mamy dziewczynki (nie od social workera!), że noc numer dwa też u nas.

Social worker nawet nie zadzwonił.
Nie sprawdził.
Nie zapytał.
Nie interesował się niczym.

Złość na system?
Poziom 300%.

Wieczorem dziewczynka przyszła tak jak poprzednio — tylko na noc.
W dzień mogła robić, co chciała, gdzie chciała i z kim chciała.
Co jest o tyle dziwne, że jeśli dziecko wymaga izolacji, to jakim cudem może przez cały dzień chodzić normalnie po mieście?

UK logika.

Tego wieczoru trochę porozmawiałyśmy.
Nie o dramie — o życiu, o tym, jak jej minął dzień, o tym, czy woli spać z lampką.
Oczy miała zmęczone, ale już bardziej obecne.
Nie przebijała się jednak przez mur, który zbudowała.



5. Dziecko, które nas nie pamiętało

Najbardziej zdziwiło mnie to, że ona nie kojarzyła nikogo z mojej rodziny.
Ani mnie.
Ani córki.
Ani Nikodema.

Dla niej byliśmy nowi.
Obcy.
Przypadkowi.

Córka, widząc jej minę, zapytała:

— Co, nie wiesz, kim jestem?

A ona:
— Nie.

I wtedy zrozumiałam, że jej mózg zrobił „emergency shutdown”.
Odcięcie.
Wymazanie.
Ochrona przed czymś, czego nie znam, ale co musiało ją przytłoczyć.



6. Moje emocje — rollercoaster bez pasów

Dzień 1: Empatia 100%

Stres, współczucie, chęć pomocy, adrenalina.

Dzień 2: Empatia 0% (dla systemu, nie dla dziecka)

Bo zobaczyłam, jak UK system działa tylko na papierze.
Jak zostawia ludzi samych z odpowiedzialnością, która powinna być wspólną.

Jak można zostawić dziecko w obcym domu na dwie noce,
bez sprawdzenia tego domu,
bez kontaktu,
bez udzielenia wskazówek?

Jak można nie zadzwonić następnego dnia?
Nie spytać, czy dziecko żyje?
Nie spytać, czy je?
Czy mówi?
Czy spało?

To jest opieka?
To jest safeguarding?

To jest żart.



7. A mama?

Mama powiedziała tylko, że się pokłóciły.
Że dziecko napisało do ojczyma.
A ojczym zadzwonił po policję.

I to tłumaczy, czemu policja chciała ją izolować.
Ale to nie tłumaczy, czemu nikt nie skontaktował się później ze mną.



8. UK law — teoria vs życie

Na papierze:
– sprawdzenie środowiska,
– dokumentacja,
– kontakt z rodziną zastępczą (tymczasową),
– wsparcie,
– monitoring.

W praktyce:
Przywożą, zostawiają, znikają.

A ja zostaję jak sekretarka losu.



9. Dwa dni później — cisza jak makiem zasiał

Kiedy dziewczynka wróciła do domu, nikt do nas nie zadzwonił.

Ani policja.
Ani social worker.
Ani nikt z instytucji.

Jakby te dwa dni nigdy się nie wydarzyły.



10. I co dalej?

Nic.
Dosłownie nic.

Dziewczynka wróciła do swojego życia.
Ja wróciłam do mojego.

Tylko refleksja została:

Jeśli ja — dorosła i ogarnięta życiowo — czułam się zagubiona, to co czuło dziecko?



11. Podsumowanie

Ostatnie dwa dni były lekcją, że system działa tylko wtedy, gdy akurat działa.
Że ludzie dobrzy sercem robią robotę, którą powinny robić instytucje.
Że empatia nie jest procedurą — tylko ludzkim odruchem.

Nie żałuję, że ją przyjęłam.
Ale ten chaos, brak kontaktu, brak wsparcia…
To jest coś, o czym trzeba mówić.

Bo system ma być kotwicą, a nie kolejnym powodem stresu.

A dla mnie to była kolejna sytuacja, w której pomogłam najlepiej, jak umiałam — i pozostawiła mnie z myślą:

„To dobrze, że mała miała u nas spokój, ale to straszne, że musiała.”

⚠️ Before we begin — a film-style disclaimer:

This story is based on real events, but certain details have been changed, blurred or omitted to protect the privacy of everyone involved.
Names, timelines and personal information have been altered.
The emotional truth and the experience of how the system works — or fails — remain exactly the same.



There are days when you wake up thinking it’s going to be normal.
A cup of coffee, a quiet evening, maybe a Netflix episode, maybe laundry…

And then at 4 p.m., your phone rings.
It’s the police.
They ask if they can bring a fourteen-year-old girl — the child of someone you once knew — to your house for the night.

A girl who does not remember who you are,
doesn’t recognize your name,
but apparently your home is considered safe.

Because why not?
Some people get flowers or Amazon parcels delivered.
I get teenagers.

And that’s how my last 48 hours started.

My life really should have intro music like a TV series — preferably dramatic, with drums — because nothing, absolutely nothing, ever happens here in normal mode.

Let me take you through these two intense days:
how a stranger’s child ended up sleeping in my house,
how the UK safeguarding system works on paper but not in real life,
and how I became an accidental emergency foster carer without training, warning or instructions.

Buckle up.



1. The call at 4 p.m. that flipped my day upside down

It was 16:00 when the phone rang.
The caller ID: “101”.
This is never good news. It’s either trouble or more trouble in a different flavour.

A police officer asked calmly:

— “Did this girl ever stay at your house?”
— “Yes, years ago.”
— “She doesn’t remember you, but we think your place is the safest option tonight.”

Amazing.
Some people win the lottery.
I win system failures.

They asked if I could take her for the night.
And of course, I said yes — because when a child needs safety, you don’t play hero, you just do it.

But in my head, I immediately asked the real question:

Where is the system?
Where is the plan?
Where are the instructions?
Where is ANY guidance for the adult who’s about to take responsibility for a child in crisis?

Silence.



2. At 7 p.m., the police deliver the child like a human Amazon parcel

Around 19:00, they arrived.
A police car in front of the house.
A confused fourteen-year-old stepping out.
She looked lost, disoriented, unsure where she was or why she was here.

And I don’t blame her.
If someone put me in a police car at fourteen and dropped me at a stranger’s house, I’d probably climb out through the window.

The officers only stepped into the living room and kitchen.
No upstairs check.
No home examination.
No deep questions.

Just three things:

— “Where will she sleep?”
— “Are all adults sober?”
— “Do you have space?”

They took basic details from me, my daughter, my husband and my son.
They gave us a vague, two-sentence explanation about a disagreement at home and the need to isolate her for the night.

No documents.
No written instructions.
No guidance.
No follow-up plan.

Just:
Here’s a child. Good luck.

The UK safeguarding system at its finest.


3. The first night — silence, space and observation

I decided instantly:
Give her space.

No questions.
No pressure.
No emotional digging.
No “Tell me everything that happened!”.

I’m not a social worker.
I’m not a therapist.
I’m just a woman who was asked to give her a safe room for the night.

She didn’t cry.
She didn’t panic.
She didn’t show fear.
She looked… switched off.
Disconnected.
As if her brain put her on airplane mode.

She didn’t want to eat — not the first night, not the second.
And that’s OK. Stress kills appetite.

She slept peacefully — more peacefully than I did.

Because while she rested, I was thinking:
I’m responsible for someone else’s child without ANY information whatsoever.

The only instruction the police gave me was:

— “If she runs away, call us.”
— “If her stepfather comes here, call us.”

Great.
Very helpful.



4. The second night — a bit of talking, but the wall stayed up

The second night wasn’t planned — at least not from our side.
I only found out she’d be staying again because her mother texted me.
Not the social worker.
Not the system.
Not the officials.

Her mother.

The social worker didn’t call.
Didn’t check.
Didn’t ask.
Didn’t verify.

Just assumed I would take her again.

My anger at the system?
Level: volcanic.

The girl returned late in the evening — same as before.
During the day, she could go wherever she wanted.
Which, honestly, makes zero sense.
If a child needs isolation for safety, how is she free all day?

But hey, UK loves its contradictions.

That night she talked a little.
Not about the drama.
Just… simple things.
How her day went, how she felt, what she likes.

She kept her emotional walls up, but at least there was a bit of connection.



5. A child who didn’t remember us at all

The strangest part?
She didn’t remember us.
Not me.
Not my daughter.
Not my son.
Not the house.

She had been here years ago, but for her, we were complete strangers.

My daughter joked:

— “You’ve grown since last time!”

And the girl answered:
— “I don’t know who you are.”

That moment told me everything.
Her mind was protecting her from something bigger than the situation itself.
Memory shuts down sometimes when life becomes too much.



6. My emotions — a rollercoaster with no seatbelts

Day 1: maximum empathy.

Concern.
Protection.
Worry.
A sense of duty.

Day 2: empathy for the system dropped to zero.

Not because of the girl.
But because of the complete organisational failure I witnessed.

How can a child be left in a stranger’s home without:

— a proper home check,
— proper documentation,
— follow-up,
— support,
— information,
— or even one phone call?

How can officials NOT call the next day?

How can they NOT check if the child ate, slept, cried, ran away, or even survived the night?

Safeguarding?
On paper.
Not in real life.


7. What the mother said

Her mum explained briefly:

There was an argument.
The girl messaged her stepfather.
The stepfather called the police.

And that’s all I know.
And maybe that’s all I should know.


8. UK law — the theory vs the messy reality

The theory:
The UK has brilliant safeguarding laws.
Truly.
On paper, they are the best in Europe.

Every child in crisis should be:
— evaluated,
— documented,
— placed safely,
— checked on,
— supported,
— monitored.

The reality:
“Can she sleep at your place?
Great.
Bye.”

No home inspection.
No emergency support.
No written safety plan.
No social worker follow-up.

Just a verbal exchange and blind hope that strangers can handle it.

The gap between the law and reality is bigger than the English Channel.



9. After two nights — complete silence

After she went back home…
Nothing.

No calls.
No checks.
No questions.
No interest.

It’s as if the last two days were deleted from the system.

And I keep thinking:

Even if the system trusts me — shouldn’t it at least PRETEND to be involved?



10. And what now?

Nothing.
Literally nothing.

She went home.
I went back to my life.
And the system — or whatever that was — evaporated.

But the thought remains:

If I, a grown woman, felt confused, pressured and responsible without support…
what must a fourteen-year-old feel?



11. Final thoughts

These last two days were a reminder of something I already knew, but didn’t want to accept:

The system does not save children.
People do.

Ordinary people.
People who just say “yes” when someone asks for help.
People who improvise with what they have.
People who create safety out of instinct, not procedure.

I don’t regret taking her in — not for a second.
She was safe, she slept peacefully, and she had a calm place for the night.
That matters.

But the chaos around it, the lack of structure, the zero communication…
that is something I can’t ignore.

Because safeguarding shouldn’t rely on luck.
Or goodwill.
Or “maybe everything will be fine”.

Children deserve more.
Families deserve more.
People who step in deserve support — or at least a phone call.

And if the system can’t manage that, then maybe it’s the system that needs saving.