elizasiatka

recent posts

about

🇵🇱 Polska wersja — Jestem Eliza i mam talent do wpadania w życiowe chaosy – i wyciągania z nich lekcji. Nie udaję, że wiem wszystko, ale wiem jedno: warto żyć po swojemu. Ten blog to miejsce dla tych, którzy lubią szczerość, śmiech przez łzy i trochę zdrowego sarkazmu zamiast idealnych filtrów. Dla Polek i Polaków w Polsce i na emigracji Zapraszam do komentowania na blogu – najbardziej aktywne osoby zgarną moją książkę The Best of the Worst zupełnie za darmo. — 🇬🇧 English version: — Hi, I’m Eliza I have a real talent for falling into life’s chaos… and turning it into lessons. I don’t pretend to know everything, but I do know one thing: it’s worth living your own way. This blog is for those who appreciate honesty, laughter through tears, and a healthy dose of sarcasm instead of perfect filters. It’s a space for Poles at home and abroad — for everyone who’s tired of pretending and ready to just be real. Join the conversation on my blog — the most active readers will get my book The Best of the Worst completely free 📚💥

  • PL/EN Miśek Koterski i Kuba Wojewódzki – o sile upadku, powstaniu i cieniu, który nigdy nie znika/Miśek Koterski and Kuba Wojewódzki – The Strength to Fall, Rise, and Live with the Shadow That Never Leaves



    Miśek Koterski i Kuba Wojewódzki – o sile upadku, powstaniu i cieniu, który nigdy nie znika

    Są tacy ludzie, których los rozbiera do gołej duszy. Nie po to, żeby ich zniszczyć, ale żeby sprawdzić, czy jeszcze będą chcieli żyć, kiedy wszystko przestanie mieć sens.
    I są tacy, którzy przechodzą przez to piekło na oczach całego kraju.
    Dwóch takich mężczyzn to Michał „Miśek” Koterski i Kuba Wojewódzki – różni jak ogień i woda, a jednak w pewnym momencie połączeni przez rozmowę, w której nie było już błysku fleszy, tylko prawda i emocje.

    Nie wiem, czy da się przeżyć coś gorszego niż upadek na dno, gdy wszyscy patrzą. Bo nie chodzi tylko o wstyd. Chodzi o ten moment, kiedy człowiek zaczyna się bać samego siebie.
    Kiedy każda myśl boli, a jedyne, co masz, to jeszcze jedno kłamstwo, które mówisz sobie, żeby przetrwać kolejny dzień.
    Miśek Koterski był w tym miejscu.
    Nie raz, nie dwa.
    I to właśnie dlatego jego historia ma sens. Bo nie jest o tym, że można się podnieść. Jest o tym, że można się podnieść mimo wszystko.



    Cień, który nie znika

    Miśek nie udaje, że wygrał. I może właśnie dlatego mu wierzę.
    Bo każdy, kto naprawdę coś przegrał, wie, że z przeszłością się nie wygrywa.
    Z nią się żyje.
    Każdego dnia, od nowa.

    On o tym mówi z taką surowością, że aż boli słuchać. O tym, jak bardzo można się pogubić. Jak łatwo uwierzyć, że „przecież kontroluję” – i jak trudno przyznać, że już dawno nie kontrolujesz niczego.
    Jest coś niesamowicie ludzkiego w jego spowiedziach. Nie takich medialnych, przygotowanych pod emocje widza, tylko tych prawdziwych – z oczami, które się nie świecą, tylko gasną.

    Widziałam jego rozmowę z Kubą Wojewódzkim i przyznam szczerze – rozumiem obie strony.
    Rozumiem Kubę, który nie chciał się angażować w coś, co pachniało katastrofą.
    I rozumiem Miśka, dla którego to był moment, gdy ktoś, kogo uważał za bliskiego, odwrócił się plecami.
    I wcale nie mam ochoty nikogo oceniać.
    Bo prawda jest taka, że nikt z nas nie wie, jak by się zachował, gdyby ktoś bliski staczał się w przepaść.
    Pomóc można tylko temu, kto jeszcze chce się ratować.
    A wtedy Miśek chyba już nie chciał.



    Siła upadku

    Kiedy człowiek spada, to nie spada nagle.
    To nie jest film, w którym ktoś krzyczy „stop!” i zatrzymuje się w pół drogi.
    To raczej powolne zsuwanie się po własnych decyzjach.
    Miśek mówił, że dno przyszło wtedy, gdy już nic nie zostało.
    Ani rodziny, ani wiary, ani godności.
    Tylko głód – nie taki fizyczny, ale ten, który zżera człowieka od środka.

    I to właśnie tam, w tym błocie, zaczyna się coś, czego nie da się nauczyć z książek ani terapii – prawdziwa pokora.
    Nie taka na pokaz, nie taka z wyuczonego języka o „wdzięczności i rozwoju osobistym”.
    Pokora to wtedy, kiedy wiesz, że już nie jesteś panem swojego życia, i prosisz, żeby ktoś ci podał rękę.


    Powstanie – ale nie triumfalne

    Miśek się podniósł.
    Nie spektakularnie. Nie jak bohater z filmu.
    Podniósł się po cichu, w trzeźwości, której nikt nie klaskał.
    I to jest właśnie ta różnica między show a życiem.
    Show kończy się oklaskami.
    Życie dopiero się wtedy zaczyna.

    Kiedy oglądam, jak dziś mówi o swojej drodze, widzę człowieka pogruchotanego, ale właśnie dzięki temu – prawdziwego.
    Nie wstydzi się mówić, że był nikim.
    Że zniszczył wszystko, co miał.
    I że dopiero wtedy zrozumiał, że życie to nie szampan na premierze, tylko cisza, w której uczysz się znowu oddychać.

    I wiesz co?
    Ja wierzę, że on już nie wróci do tamtego piekła.
    Bo tylko ci, którzy naprawdę tam byli, wiedzą, że nie ma tam nic, do czego warto wracać.
    To nie jest nostalgia za „tamtym życiem” – to trauma, której nie chcesz nawet dotknąć.



    Ludzie, którzy podcinają skrzydła

    Najtrudniejsze w tej drodze nie są już pokusy.
    Najtrudniejsi są ludzie.
    Ci, którzy mówią: „No, zobaczymy, ile wytrzyma.”
    Ci, którzy z uśmiechem przypominają stare błędy, jakby bali się, że ktoś naprawdę się zmienił.
    Bo łatwiej wierzyć w cudze porażki niż w cudze odrodzenie.

    I dlatego mam nadzieję, że Miśek dziś jest mądrzejszy.
    Że zrozumiał, iż nie każdy, kto jest obok, chce twojego dobra.
    Niektórzy chcą tylko być blisko światła, które znowu świeci – póki świeci.
    Tacy „przyjaciele dla fame”, jak ich nazwałaś.
    Najbardziej toksyczny gatunek ludzi: tacy, którzy klaszczą ci tylko wtedy, gdy jesteś na scenie.


    Kuba Wojewódzki – obojętność czy granica?

    Wiele osób krytykowało Kubę po tej rozmowie, że był chłodny, że nie wsparł, że mógł inaczej.
    Ale ja go też rozumiem.
    Bo czasem nieobecność jest formą ochrony.
    Nie każdy potrafi być wybawcą.
    Nie każdy ma w sobie siłę, żeby wciągać drugiego człowieka z bagna, wiedząc, że może sam tam ugrzęznąć.
    To nie obojętność.
    To czasem instynkt przetrwania.

    I chociaż było w tej rozmowie coś bolesnego – to właśnie w niej było też coś pięknego: dwoje ludzi, którzy wreszcie przestali grać.
    Bez masek, bez roli, bez ironii.
    Bo czasem najprawdziwsze rozmowy to te, które zostają w pół słowa.



    Cień, który idzie z tobą

    Wiem, że Miśek mówi dziś o trzeźwości, o wierze, o miłości.
    Ale wiem też, że cień zostaje.
    On zawsze będzie szedł za nim.
    I może to dobrze.
    Bo cień przypomina, skąd wyszedłeś.
    I że wystarczy jedno potknięcie, żeby wrócić tam, gdzie już nie chcesz być.

    Trzeźwość to nie stan.
    To codzienny wybór.
    A wybory są trudne, kiedy świat kusi, a ludzie chcą, żebyś był znowu „tym starym sobą”, bo wtedy byłeś bardziej zabawny, bardziej kolorowy, bardziej… użyteczny.


    Druga szansa nie jest dla każdego – ale każdy może ją dostać

    Nie wierzę w bajki o tym, że każdy się zmienia.
    Ale wierzę w ludzi, którzy przeżyli własny koniec i nadal chcą żyć.
    Bo to nie jest kwestia cudów – to kwestia odwagi.

    Miśek Koterski nie jest idealny.
    Nie jest wzorem.
    Ale jest dowodem, że człowiek może przejść przez piekło i wrócić z niego z sercem, a nie z cynizmem.
    I może właśnie dlatego jego historia jest tak potrzebna – bo jest o nadziei, która nie jest cukierkowa, tylko brudna, zmęczona, ale prawdziwa.

    Na koniec

    W tej całej historii nie chodzi o to, kto miał rację – Miśek czy Kuba.
    Chodzi o to, że każdy z nas nosi w sobie jakiegoś demona, z którym musi się dogadać, żeby nie zniszczył wszystkiego.
    Jedni robią to głośno, na oczach milionów.
    Inni po cichu, w czterech ścianach.

    Ale mechanizm jest ten sam – wszyscy chcemy wierzyć, że można się podnieść.
    Że nawet jeśli raz zawalisz wszystko, możesz jeszcze napisać nowy rozdział.
    Nie bez bólu, nie bez strachu, ale z pokorą.

    Bo prawdziwe zwycięstwo to nie nagrody, role, wywiady.
    To dzień, w którym budzisz się i nie musisz już uciekać od siebie.

    I jeśli Miśkowi się to udaje – nawet przez jeden dzień –
    to znaczy, że ta walka ma sens.

    Czasem największa siła nie krzyczy. Po prostu stoi w ciszy i oddycha dalej.

    Sometimes the greatest strength doesn’t shout. It just stands in silence and keeps breathing.


    There are people’s lives completely torn apart — not to destroy them, but to see if they’ll still want to live when nothing makes sense anymore.
    And some go through that hell in front of an entire nation.

    Two such men are Michał “Miśek” Koterski and Kuba Wojewódzki — as different as fire and water, yet connected by a single conversation where there were no lights, no laughter, no irony… just truth and emotion.

    I don’t know if there’s anything harder than falling apart while everyone’s watching. It’s not even about shame. It’s about that moment when you start being afraid of yourself.
    When every thought hurts, and the only thing you have left is another lie you tell yourself just to make it through another day.

    Miśek Koterski has been there.
    Not once, not twice.
    And that’s why his story matters — because it’s not about winning.
    It’s about getting back up anyway.


    The Shadow That Never Leaves

    Miśek doesn’t pretend he’s won. Maybe that’s why he’s believable.
    Anyone who’s truly lost everything knows — you don’t “win” against your past.
    You just learn to live with it.
    Every day. From scratch.

    He speaks about it with a rawness that cuts right through you. About how easy it is to get lost. How easy it is to say “I’ve got this” — until you don’t.
    There’s something deeply human in his confessions. Not the kind you rehearse for a camera, but the kind that comes from tired eyes and a trembling voice.

    I watched his conversation with Kuba Wojewódzki, and honestly — I understood both sides.
    I understood Kuba, who didn’t want to get involved in something that looked like another crash waiting to happen.
    And I understood Miśek, who was hurt because someone he once called a friend turned away.

    But I don’t want to judge either of them.
    Because truth is — none of us really know what we’d do if someone we love started falling apart in front of us.
    You can only help someone who still wants to be saved.
    And at that time, maybe Miśek didn’t.



    The Strength of the Fall

    When a person falls, it doesn’t happen overnight.
    It’s not a movie moment.
    It’s a slow, silent slide down the slope of your own choices.

    Miśek said that rock bottom came when there was simply nothing left —
    no family, no faith, no dignity.
    Just hunger. Not the kind you feed — the kind that eats you alive from the inside out.

    And that’s where something begins — something no book or therapy can teach you: true humility.
    Not the kind you post about on Instagram,
    but the kind that comes when you finally admit you’re not the master of your own life,
    and you whisper, “Please… help me.”


    Rising Again — Without Applause

    He got up again.
    Not with fireworks or a dramatic comeback.
    He got up quietly — in sobriety, with no audience and no applause.
    And that’s the difference between a show and real life.

    The show ends with applause.
    Life starts when the lights go out.

    When I listen to him now, I see a man still broken, but maybe that’s why he’s real.
    He’s not ashamed to say he lost everything —
    that he destroyed it himself.
    And that only then did he realise that life isn’t champagne on a red carpet — it’s learning how to breathe again in silence.

    And you know what?
    I believe he won’t go back.
    Because only those who’ve truly been in hell know there’s nothing there worth returning to.
    That’s not nostalgia. That’s trauma.


    The People Who Clip Your Wings

    The hardest part of healing isn’t the cravings.
    It’s people.

    The ones who say, “Let’s see how long this lasts.”
    The ones who smile while reminding you of your worst moments — because it’s easier for them to believe you’ll fail again than to accept that you’ve changed.

    And that’s why I hope Miśek has learned to be smarter now.
    That he understands not everyone around you wants you to fly.
    Some people only want to stand close to the light — as long as it still shines.
    “Friends for fame,” as you called them.
    The most dangerous kind — they clap when you’re on stage, and vanish when the curtain falls.


    Kuba Wojewódzki — Coldness or Boundaries?

    Many criticised Kuba after that interview — that he was cold, distant, lacking empathy.
    But I get it.
    Because sometimes distance is a form of protection.
    Not everyone is meant to be a saviour.
    Not everyone has the strength to pull someone out of the darkness without falling in themselves.
    That’s not cruelty.
    That’s self-preservation.

    And yet, in that conversation, something beautiful happened —
    Two men who stopped pretending for once.
    No masks, no performance, no sarcasm.
    Because sometimes the most honest conversations are the ones that end halfway through a sentence.


    The Shadow That Walks Beside You

    I know Miśek talks now about faith, love, and sobriety.
    But I also know the shadow never leaves.
    And maybe that’s a good thing.
    Because the shadow reminds you where you came from.
    And that one wrong step could take you right back.

    Sobriety isn’t a state of being.
    It’s a daily decision.
    And choices get harder when the world tempts you — when people want the “old you” back,
    the funny, reckless, loud version, because that version was easier to consume.



    A Second Chance Isn’t for Everyone — But Everyone Deserves One

    I don’t believe every person changes.
    But I believe in those who have died inside and still choose to live again.
    That’s not luck — that’s courage.

    Miśek Koterski isn’t perfect.
    He’s not a saint.
    But he’s proof that you can go through hell and come back with a heart instead of bitterness.
    And that makes his story worth telling — because it’s not about a fairytale comeback,
    but about a tired kind of hope that still fights to stay alive.


    In the End

    This story isn’t about who was right — Miśek or Kuba.
    It’s about the fact that every one of us carries a demon inside that we need to face before it destroys everything.
    Some do it in front of millions.
    Some do it in silence.

    But the truth is the same —
    We all want to believe we can rise again.
    That even after losing everything, we can still rewrite our story.
    Not without pain, not without fear, but with humility.

    Because real victory isn’t fame or applause.
    It’s waking up one morning and realizing… you don’t need to run from yourself anymore.

    And if Miśek manages to do that — even for one day —
    then his fight is worth it.

  • Dziki Trener – człowiek, który nie klęka przed opinią tłumu



    Są tacy ludzie, których albo się kocha, albo nienawidzi. Nie da się ich zignorować, nie da się przejść obok obojętnie. Mają w sobie coś, co budzi emocje – prawdziwe, mocne, często niewygodne. I może właśnie dlatego świat ich tak potrzebuje.
    Dla mnie jednym z takich ludzi jest Dziki Trener. Nie dlatego, że ma idealne ciało, głośny głos czy tysiące obserwujących. Ale dlatego, że ma odwagę być sobą, nawet gdy wszyscy wokół próbują go uciszyć.

    Patrzę na to, jak go atakują, jak wyśmiewają, jak wyrywają z kontekstu jego słowa tylko po to, żeby zrobić z niego potwora. I widzę, że on się tym nie łamie. Nie tłumaczy. Nie kuli głowy. Nie próbuje być miły, żeby go bardziej lubili.
    On po prostu robi swoje – z tą pewnością w oczach, jakby mówił światu: „Róbcie, co chcecie. Ja i tak wiem, kim jestem”.

    I to jest właśnie to, co mnie w nim najbardziej ujęło. Bo w świecie, w którym większość ludzi boi się mieć własne zdanie, on nie tylko ma je zawsze gotowe – on ma też odwagę je wypowiedzieć.



    Prawda, która nie potrzebuje filtra

    Żyjemy w czasach, gdzie prawda jest niepopularna, a szczerość to ryzyko. Każdy stara się być „poprawny”, „bezpieczny”, „neutralny”, bo przecież łatwiej się dopasować niż się wychylić. Łatwiej być częścią tłumu niż wyjątkiem.
    Ale wyjątki zmieniają świat.

    Dziki Trener to ktoś, kto rozumie, że jeśli wszyscy cię lubią, to znaczy, że prawdopodobnie przestałeś mówić prawdę. Bo prawda nie klepie po plecach – ona stawia do pionu. Czasem boli, czasem uwiera, ale to właśnie ona pokazuje, kto ma kręgosłup, a kto tylko miękkie słowa.

    On mówi rzeczy, których wielu woli nie słyszeć. Bo wygodniej udawać, że wszystko jest dobrze, że życie to tylko pozytywne wibracje i „good vibes only”.
    A on? Wchodzi i wali prosto z mostu. Bez filtra, bez słodzenia, bez gry pod publikę.
    Nie dlatego, że chce kogoś zranić – tylko dlatego, że wierzy, że czasem trzeba potrząsnąć światem, żeby ktoś w końcu otworzył oczy.



    Hejt nie jest miarą wartości

    Patrzę na to, jak go opluwają – jak piszą o nim bzdury, jak wyciągają każde zdanie przeciwko niemu. I myślę sobie, że to największy komplement, jaki może dostać człowiek z charakterem.
    Bo jeśli ktoś wzbudza tyle emocji, to znaczy, że dotyka prawdy. A prawda zawsze boli tych, którzy żyją w kłamstwie.

    Ile razy widziałam, jak ludzie rosną w internecie tylko do momentu, gdy zaczynają mówić zbyt szczerze. Bo wtedy spadają – nie przez błędy, ale przez to, że tłum nie znosi autentyczności. Tłum chce widowiska, nie prawdy.
    A Dziki Trener nie daje im widowiska. Daje im lustro.
    I dlatego tak bardzo go nienawidzą.

    Bo nie ma nic bardziej niewygodnego niż człowiek, który niczego się nie boi.



    Nie każdy potrafi tak walczyć – ale każdy może się tego nauczyć

    Ja nie jestem taka jak on. Nie mam tej odwagi, żeby stawać przed ludźmi i mówić: „To jest moje zdanie. Nie musicie się zgadzać.”
    Ale uczę się tego. Codziennie po trochu.
    Uczę się mówić, gdy inni wolą, żebym milczała. Uczę się nie tłumaczyć, że jestem „za bardzo”, że powinnam być „spokojniejsza”, „grzeczniejsza”, „ładniejsza w słowach”.

    Nie potrafię jeszcze być jak on, gdy wszystko się wali, a świat krzyczy, że się nie nadajesz. Ale uczę się jednej rzeczy: nie muszę się wszystkim podobać, żeby być wystarczająca.
    Bo jeśli wiem, kim jestem, to żadna opinia nie może mi tego odebrać.

    I właśnie tego uczy mnie Dziki Trener. Że nie musisz być idealna. Nie musisz się wpasowywać. Nie musisz mieć aprobaty.
    Masz tylko być sobą – nawet jeśli zostaniesz z tym sama.



    Odwaga, która rodzi się z bólu

    Ludzie myślą, że odwaga to coś, z czym się rodzimy. Ale to nieprawda. Odwaga rodzi się wtedy, gdy masz już dość. Gdy po raz setny pozwalasz, by ktoś cię zlekceważył, i w końcu mówisz: „Nigdy więcej.”

    I widzę to u niego. Tę surową prawdę o życiu, która nie jest z książek motywacyjnych, tylko z własnych blizn.
    Bo żeby mieć w sobie tyle siły, musisz przejść przez piekło. Musisz się sparzyć, zawieść, przegrać, i wstać mimo wszystko.

    Dlatego, kiedy widzę, jak on reaguje na krytykę, czuję respekt. Bo to nie jest arogancja. To spokój człowieka, który już swoje przeżył.
    I nie musi niczego udowadniać.



    Siła, która nie potrzebuje aplauzu

    Wielu ludzi myli jego pewność siebie z pychą. Ale dla mnie to po prostu świadomość własnej wartości.
    On nie mówi: „jestem lepszy”. On mówi: „znam swoją wartość i nie pozwolę, żeby ktoś ją podważył”.
    I to jest piękne. Bo większość ludzi czeka, aż ktoś inny im powie, kim są.
    A on sam sobie to mówi – i żyje zgodnie z tym każdego dnia.

    Tego właśnie uczę się od niego.
    Że nie potrzebuję potwierdzenia z zewnątrz.
    Że mogę być spokojna, nawet jeśli świat mnie nie rozumie.
    Bo nie każdy musi.



    Być sobą, nawet jeśli zostaniesz niezrozumiana

    Czasami ludzie śmieją się z tych, którzy idą pod prąd, bo nie mają odwagi zrobić tego sami.
    Wolą siedzieć w tłumie i klaskać, niż stanąć na scenie i coś powiedzieć.
    Ale to właśnie ci, którzy są wyśmiewani dziś, budzą szacunek jutro.

    Ja wiem, jak to jest, gdy mówią o tobie źle.
    Gdy przekręcają twoje słowa.
    Gdy masz dobre intencje, a ktoś i tak doszuka się w nich winy.
    I wiem też, jak bardzo wtedy kusi, żeby się schować. Żeby przestać mówić.
    Ale wtedy przypominam sobie jego.
    I myślę: jeśli on może iść dalej, mimo że opluwają go setki ludzi, to ja też mogę przetrwać kilka spojrzeń.

    Bo odwaga to nie brak strachu.
    Odwaga to decyzja, że mój strach nie ma ostatniego słowa.



    Moja własna lekcja

    Kiedyś myślałam, że żeby być silna, muszę być twarda.
    Że muszę krzyczeć głośniej, żeby mnie usłyszano.
    Ale teraz wiem, że prawdziwa siła to spokój.
    Spokój, który przychodzi, gdy przestajesz się bać opinii innych ludzi.

    Dzięki niemu uczę się, że walka o swoje nie zawsze wygląda jak wojna. Czasem to po prostu codzienne wybieranie siebie – mimo że świat oczekuje czegoś innego.
    Czasem to odmawianie w ciszy.
    Czasem to mówienie „nie” bez tłumaczenia.
    Czasem to spojrzenie w lustro i powiedzenie: „Nadal tu jestem. Nadal walczę.”

    I choć nie mam jeszcze jego odporności, jego pewności, jego siły – to wiem, że idę w tym samym kierunku.
    Bo każdy, kto kiedykolwiek próbował żyć w zgodzie ze sobą, wie, że to najtrudniejsza, ale i najpiękniejsza droga.



    Nie musisz go lubić, żeby coś zrozumieć

    Nie wszyscy muszą go rozumieć. Nie wszyscy muszą się z nim zgadzać.
    Ale nie można mu odmówić jednego – jest prawdziwy.
    Nie udaje lepszego. Nie zmienia się pod publikę. Nie klęka przed tłumem.

    I właśnie dlatego dla mnie jest kimś więcej niż tylko trenerem. Jest dowodem na to, że człowiek z charakterem zawsze będzie niewygodny.
    Ale to dobrze. Bo świat nie potrzebuje więcej milczących.
    Świat potrzebuje ludzi, którzy mają odwagę powiedzieć to, co inni tylko czują.



    Na koniec – o sile, która nie krzyczy

    Wiesz, co najbardziej mnie w nim porusza?
    Że mimo całego hałasu wokół, on ma w sobie spokój.
    Nie udowadnia niczego nikomu.
    Nie tłumaczy się.
    Nie próbuje przekonać tych, którzy już dawno wybrali nienawiść zamiast zrozumienia.

    I to właśnie jest prawdziwa klasa.
    Bo prawdziwa siła nie krzyczy.
    Prawdziwa siła stoi prosto, nawet gdy cały świat mówi: „usiądź”.

    Dziki Trener to człowiek, który pokazuje, że można przetrwać każdą burzę, jeśli nie stracisz kontaktu z samym sobą.
    A ja?
    Ja dopiero się tego uczę. Ale jeśli z jego odwagi zostanie we mnie choć iskra, to wiem, że jestem na dobrej drodze.

    Bo w świecie, który woli ciche i ułożone kobiety, ja wybieram być sobą. Może trochę dziką. Może trochę niewygodną. Ale prawdziwą.

    I jeśli kiedyś ktoś zapyta mnie, skąd mam w sobie tyle siły, odpowiem:
    „Z życia. I od ludzi, którzy nigdy nie klękają przed opinią tłumu.”

    Nie potrzebuję prawdziwego konia, żeby wiedzieć, dokąd zmierzam.

  • PL/EN Wszystkich Świętych po mojemu / All Saints’ Day – My Way

    🇵🇱 Wszystkich Świętych po mojemu — herbata, świeca i mama, której nie zdążyłam pokochać tak, jak chciałam

    (🇬🇧 Scroll down to read in English)

    W Polsce 1 listopada to dzień, którego nie da się pomylić z żadnym innym.
    Powietrze pachnie woskiem i chryzantemami, w sklepach od rana słychać szelest wiązanek, a na ulicach – jeden wielki korek.
    Wszyscy gdzieś jadą.
    Wszyscy coś niosą.
    Każdy z jakiegoś powodu czuje się winny, jeśli nie zdąży.

    Niektórzy mówią, że to piękne – ten wspólny marsz w ciszy, te morza świateł, ta pamięć.
    I rzeczywiście, kiedy patrzysz na cmentarz z góry, wygląda jak niebo odbite w ziemi.
    Tysiące małych świateł, każde za jedno imię, jeden śmiech, jedno „kocham cię”, które już nie wróci.

    Ale w środku… w środku często boli.
    Bo to nie tylko dzień pamięci – to też dzień wyrzutów sumienia.
    Za te rozmowy, których nie było.
    Za te telefony, które miały być „jutro”.
    Za te zranienia, które miały się jakoś same zagoić.



    Zimne dłonie i ciepła herbata

    Pamiętam siebie jako dziecko – zziębnięte palce zaciśnięte na zniczu, mama obok, pośpieszna, skupiona, zmęczona.
    Wtedy nie rozumiałam, po co ten pośpiech, te kwiaty, ta cała powaga.
    Wiedziałam tylko, że trzeba być. Bo inaczej się nie godzi.

    Kiedy dorosłam, pojęłam, że to właśnie takie mamy – twarde, nieugięte, które w środku niosły całe życie w ciszy.
    Nie umiały mówić „kocham”, ale potrafiły odśnieżyć drogę o szóstej rano, ugotować obiad i udawać, że wszystko jest w porządku, kiedy wcale nie było.

    Moja mama właśnie taka była.
    Silna z zewnątrz, połamana w środku.
    Z alkoholem jako jedynym sposobem na przetrwanie dnia.



    Ostatni odwyk i obietnica

    Na jej ostatnim odwyku wydarzyło się coś, co zostanie ze mną do końca życia.
    Widziałam ją trzeźwą, obecną, jakby na chwilę wróciła mama z dawnych zdjęć – ta z warkoczem i uśmiechem, zanim życie się o nią potknęło.

    Powiedziała:
    – Jak wyjdę, to już przestanę pić.
    A ja, z całym sercem dziecka, które nadal chce wierzyć, odpowiedziałam:
    – Wtedy zabiorę cię do siebie. Będziemy razem.

    Chciałam to zrobić naprawdę.
    Zabrać ją, ugotować jej zupę, dać czyste łóżko i trochę spokoju.
    Ale nie zdążyłyśmy.

    Zamiast niej dostałam urnę.
    Małe, ciche pudełko, które ważyło mniej niż ciężar, jaki nosiłam w sercu.



    Dotrzymałam słowa

    Kiedy zdecydowałam, że jej prochy zostaną ze mną w Anglii, część rodziny uznała, że zwariowałam.
    „Tak się nie robi”, „To nie po Bożemu”, „Przecież to chore, trzymać urnę w domu”.

    A ja po raz pierwszy w życiu wiedziałam, że robię dobrze.
    Bo wreszcie mogłam dotrzymać słowa.
    Wreszcie mogłam się nią zaopiekować – po swojemu.

    Nie musiałam czekać na święta, żeby ją „odwiedzić”.
    Nie musiałam wsiadać do samolotu z poczuciem winy.
    Nie musiałam udawać, że wszystko jest dobrze, stojąc nad kamieniem.

    Jest ze mną.
    W moim domu, w mojej codzienności, w tej samej przestrzeni, gdzie jest śmiech, zapach kawy i cisza wieczorami.



    Jak wygląda Wszystkich Świętych z perspektywy Anglii

    Tu nikt nie biega z wiązankami.
    Nie ma korków ani świątecznych komunikatów o ruchu na cmentarzach.
    Dla większości ludzi 1 listopada to zwykły dzień – szkoła, praca, kawa na wynos.
    Kiedy mówię Anglikom, że w Polsce całe miasta jadą na cmentarze z kwiatami i świecami, są zaskoczeni.
    „Really? The whole country?” – pytają.

    A ja mówię: tak.
    Cały kraj.
    W ciszy, w zimnie, z bólem i miłością jednocześnie.
    Bo dla Polaków pamięć to nie słowo, to rytuał.
    To wspólne stanie w kolejce po znicz, to rozmowa w samochodzie o tym, kto się zmienił, a kto nie.
    To jedno święto, które łączy wszystkich – nawet tych, którzy nie mają ze sobą kontaktu przez resztę roku.

    I to jest w tym wszystkim piękne.
    Tylko że często zapominamy, po co to robimy.
    Żeby pamiętać, nie żeby się pokazać.



    Moja wersja – cisza zamiast tłumu

    W tym roku znów zapaliłam świeczkę.
    Nie na cmentarzu, tylko w domu.
    Nie dla wszystkich, tylko dla jednej osoby.

    Postawiłam obok kubek herbaty, ten sam, z którego mama zawsze piła rano, zanim zaczynał się chaos.
    I po prostu powiedziałam:
    „Mamo, wiem, że miało być inaczej. Ale jesteś tu. I w końcu jest spokojnie.”

    Zrozumiałam, że Wszystkich Świętych nie polega na odwiedzaniu – tylko na byciu.
    Nie na dekoracjach – tylko na prawdzie.
    Nie na kwiatach – tylko na słowach, które trzeba wreszcie wypowiedzieć.



    To jedno zdanie

    Dziś wiem, że to nie znicz, nie kwiat, nie cmentarz są ważne.
    Ważne jest jedno zdanie, którego większość z nas nigdy nie zdążyła powiedzieć.
    To może być „kocham cię”.
    Albo „przepraszam”.
    Albo „żałuję”.

    Czasem wystarczy szept.
    Czasem wystarczy łza.
    Bo łzy to nie hańba – to most.
    Most, który łączy tych, którzy już odeszli, z tymi, którzy jeszcze próbują żyć.



    Pamięć nie potrzebuje marmuru

    Polska tradycja Wszystkich Świętych jest piękna, ale ciężka.
    Czasem tak skupiamy się na grobach, że zapominamy o ludziach.
    O tym, że ci, którzy odeszli, nie chcieliby, żebyśmy marzli w deszczu, tylko żebyśmy ich poczuli.

    Nie chodzi o to, żeby wyrzucać tradycję.
    Chodzi o to, żeby ją zrozumieć.
    Bo pamięć nie potrzebuje marmuru.
    Potrzebuje serca.



    Wszystkich Świętych po mojemu

    Dziś, kiedy zapalam świecę, nie czuję żalu.
    Czuję wdzięczność.
    Za to, że choć nie zdążyłyśmy naprawić wszystkiego, wciąż możemy być razem – w spokoju, który przychodzi dopiero wtedy, gdy przestajesz udawać.

    I może właśnie o to chodzi w tym dniu:
    nie o śmierć, ale o pojednanie.
    Nie o groby, ale o ludzi.
    Nie o obowiązek, ale o miłość – cichą, trudną, ale prawdziwą.

    🇵🇱
    Nie trzeba cmentarza, żeby pamiętać. Wystarczy chwila ciszy, kubek herbaty i słowa, których nie zdążyło się powiedzieć.

    🇬🇧
    You don’t need a cemetery to remember. Just a quiet moment, a cup of tea, and the words you never got to say.



    🇬🇧 All Saints’ Day – My Way

    In Poland, November 1st is unlike any other day.
    The air smells of wax and chrysanthemums, traffic jams stretch for miles, and every shop sells candles by the dozen.
    Families travel across the country to visit graves — not because they want to, but because they must.

    From above, the cemeteries look breathtaking — thousands of tiny flames glowing in the dark.
    It’s a sea of light, each candle representing a name, a story, a love that once existed.
    But behind that beauty, there’s pain.
    Because All Saints’ Day is not only about remembering — it’s also about guilt.
    About the words we never said, the calls we never made, the apologies that came too late.



    My childhood memory

    I remember myself as a little girl — cold hands gripping a candle, my mum walking beside me, quiet, distant, tired.
    I didn’t understand why we had to rush, why we carried flowers, why everyone looked so serious.
    All I knew was that it was something you had to do.

    Now I know my mum was just like many Polish mothers — strong on the outside, broken on the inside.
    She didn’t know how to say “I love you.”
    She just survived.

    And sometimes, survival came in a bottle.



    The promise

    On her last rehab, I saw a glimpse of the woman she could have been.
    Clear eyes, trembling hands, but hope in her voice.
    She said:
    “When I get out, I’ll stop drinking.”
    And I said:
    “When you do, I’ll take you home. I’ll take care of you.”

    But life didn’t wait.
    Instead of a home together, I received an urn.
    Small. Silent. Heavy in all the wrong ways.

    So when I decided to keep her ashes here in England, some of my family said I was crazy.
    But for the first time, I knew I was doing the right thing.
    Because in my own way, I kept my promise.
    She’s here.
    And I’m taking care of her — just differently.



    What All Saints’ Day looks like in Poland

    I often tell my English friends about this day.
    How, in Poland, the whole country moves as one.
    Millions of people on the roads, families carrying flowers, candles glowing in the frost.
    They’re amazed.
    “Really? Everyone goes?” they ask.

    Yes — everyone.
    Because for us, memory is sacred.
    Even people who haven’t spoken for years meet by the same grave and stand together in silence.
    It’s beautiful.
    But it’s also heavy.
    Because somewhere along the way, we started doing it out of duty, not love.



    My version

    Here in England, it’s different.
    No crowds. No traffic.
    Just one small candle and a cup of tea.
    I light it, place it next to the urn, and whisper:
    “Mum, I know it wasn’t perfect. But it’s peaceful now.”

    And in that moment, I realise that remembrance doesn’t need marble or flowers.
    It just needs honesty.

    Sometimes love shows up quietly — in a kitchen, in a whisper, in a tear.
    Sometimes it looks like keeping a promise in a way no one else understands.



    The true meaning

    All Saints’ Day is not about graves or candles.
    It’s about reconciliation.
    It’s the one day a year when we should stop pretending we have time.
    Because love, just like life, never waits.

    So if you’re reading this — light a candle, pour some tea, say the words you’ve been holding back.
    It doesn’t matter where you are.
    It matters that you say them.

    Because remembering isn’t about where you stand.
    It’s about finally having the courage to speak.